Kra(a)k

Er is nog steeds in elk dorp of stad in Nederland woningnood…… tenminste, als je niet tot de incrowd behoort, niet gebonden bent, economisch of anderszins en nog zo’n paar stoppertjes.

Natuurlijk, overal ruimte genoeg, maar wel ruim boven de huurgrens of illegaal met 20 man op 2 kamers.
Tegelijkertijd staan er panden, duur of goedkoop, gewoon LEEG.
Maar als je bij de eigenaar informeert, kun je daar niet wonen.

Dat was zo in 1965, dat is zo in 2009.
Daarom zou kraken nooit verboden mogen worden.

Dit is geen pleidooi voor de Vrankrijks of Yoghurts.
Ook niet voor “weer als centrum in gebruik genomen”fabriekshallen enzovoort, en zeker niet voor de door slimme jongens opgezette “antikraakburootjes” waar men zogenaamd goedkoper en veilig kunt huren.

Kraken moet blijven kunnen voor die panden die door de eigenaar om wat voor reden dan ook, niet binnen jaar verhuurd zijn.

De reden is dat iedereen van 18+ de mogelijkheid moet hebben, zo hij/zij dat wil, ergens te gaan wonen waar hij/zij dat wil, en niet daar waar de regels hem/haar zouden willen hebben.

Afbeelding: Squatters_symbol_Hari Seldon _wikipedia.

Fokus: mosterd na de maaltijd

Misschien heeft iemand gedacht: “hee, bij Fokus hebben ze toch een informatieblad voor cliënten, waarom lees
ik daar nooit iets van?”
Dat dacht ik zelf ook.

Dus toen een van de laatste dagen van augustus INFOKUS-2 verscheen met de post, hoopte ik dat het mij toegezegde .pdf-exemplaar een van de daaropvolgende dagen in mijn mailbox zou zitten.

Iemand had mij kort verteld wat er in stond, dus dat wilde ik graag rustig kunnen lezen.

Helaas.

De eerste weken van september gingen voorbij en ik hoorde niets.

Navragen hielp ook niet echt, tot ik eergisteren de .pdf-uitgave ontving met wederom het bericht dat het vanaf nu in orde zou komen omdat ik op de verzendlijst ben geplaatst.

Alleen jammer dat de vakantietijd voorbij is.

Het artikel “ADL-assistentie op uw vakantie-adres” en de ervaringen van een cliënt met een vakantiewerker zijn een paar weekjes te laat.

Gelukkig ben ik geen jongere, want de aanmeldingen voor de midweek zullen ook wel vol zijn.

Ook de terugdraaiing in mei j.l. van de maatregelen inzake het persoonsgebonden budget en het overzicht EVAhandelingen staan erin.

• Maar echt gelachen heb ik toen ik het bericht las over de verkiezingen voor de cliëntenraad.

De datum waarop de kandidaatstellingen binnen moesten zijn was
24 augustus, ongeveer een week voordat in ons projekt door de post de INFOKUS werd rondgedeeld.

Natuurlijk is het eerste wat bij iemand opkomt na dit gelezen te hebben: “mens, stuur dan een ingezonden brief of wat dan ook “.

Alleen:

“Uw bijdrage (maximaal 500 woorden) voor
het derde nummer van 2009 moet uiterlijk
24 september 2009 bij de redactie binnen zijn.”

Fokus: hygiene

Laat ik nu altijd gedacht hebben dat als maatregel om wélke ziekte dan ook te voorkomen, een goede hygiene belangrijk is.
Iedereen heeft op school wel eens horen praten over Louis Pasteur en hoe zijn ontdekkingen geleid hebben tot sterilisatie bij operaties e.d,
In de vorige eeuw was er natuurlijk Florence Nightingale en kwam het besef dat een goede hygiene ook buiten operatiekamers levens kon redden.
De mensen gaan nu niet meer, zoals in de tweede helft van de vorige eeuw gebruikelijk was 1 x per week met de halve familie in de zelfde tobbe of naar het badhuis.

Alom is het belang van douchen en handen wassen na toiletgebruik doorgedrongen.

Om zoveel mogelijk te voorkomen dat een besmettelijke ziekte, zeg, de varkensgriep/mexicaanse griep/A H1N1 zich verspreidt, zijn er door de regering allerlei scenarios uitgedacht, verordeningen opgesteld en gevraagd “noodplannen” op te stellen.

Bij al deze plannen staat de hygiene centraal.

Ook Fokus heeft op 31 augustus “preventieve hygienemaatregelen” getroffen.
Al deze maatregelen lijken er op gericht te zijn een eventuele griepepidemie niet verder te verspreiden.

Ik zeg met opzet “lijken”.

Wat er gebeurt tussen unit en aankomst bij cliënt, weet niemand.

En ook al heb ik zelf al tijden een handdesinfectie midden op tafel staan, het wordt maar door enkelen gebruikt.

Ook handen wassen voor en na assistentieverlening gebeurt niet altijd (waarschijnlijk omdat handen wassen bij de meeste mensen aan eten of toiletbezoek is gekoppeld); desgevraagd komt 9 van de 10 keer als antwoord “dat doe ik altijd op de unit”.

Horloges en sieraden worden nog altijd gedragen: “ik moet toch de tijd weten”en “deze armband heeft emotionele herinneringen “.

En nu kwam mij het verplichte noodplan onder ogen.
Hele logische stappen stonden erin.
Waar minder mensen zijn kan ook minder gebeuren en worden afspraken tijdsbesparend.Een kleine vraag heb ik echter.

Het “noodplan”, zoals voor het project waar ik woon, luidt:

Het noodplan zal uit twee fases bestaan. Fase 1 is van kracht als 30%
van het personeel ziek is. Voor ons betekent dat ongeveer 8 mensen. Met een dergelijk verzuim is het niet mogelijk om de “normale”
dienstverlening doorgang te laten vinden. Gedurende deze periode zal het werken op afroep moeten worden omgezet naar werken op afspraak.

Fase 2 start als 50% of meer ziek is, dit betekent voor ons ongeveer 13 en meer personen. In deze fase zal er, naast het werken op afspraak,minimale assistentie verlening zijn, dit kan betekenen dat er geen ruimte is voor douchen of baden en hand en spandiensten. Ik zal in overleg met u bepalen wat dit voor u betekent.

Afgezien van het feit dat nu al vaker meer niet dan wel sprake is van “normale dienstverlening” zou het niet leuk zijn als de Fokusclient zich ook door middel van goede hygiene kan verdedigen tegen griep?

Valt douchen in dezelfde categorie als hand en spandiensten”?
Komen er binnenkort schandalen naar buiten over vervuilde gehandicapten, net zoals men deze kent van de verpleeghuizen?

Superieur

Ik hoorde het en geloofde mijn oren niet.
Wat werd er gezegd?

Door drukte kwam er de hele dag niets van om rustig naar “uitzending gemist” te kijken.

Alleen…… dat zinnetje bleef in mijn hoofd.

Ook al wist ik wíe het zei en welke waarde daaraan kon worden toegekend…..

Nergens vond ik iets van mijn verontwaardiging terug.
Wel zoetsappige stukjes over een boek en de wending die zij graag aan haar werk wil geven.

Ja, ja.

Met dat ene zinnetje in Boulevard gooide ze meteen alle feministische golven en zo’n veertig jaar van zorgvuldig werken aan vrouwen- en mannenemancipatie overboord.

mannen zijn superieur aan vrouwen.

Kots.

Fokus: na de klachten

Na de klacht en vervolgklacht, heb ik met de LM van het project een gesprek over deze zaken gehad.
Tijdens dat gesprek bleek al gauw dat de LM en ik beiden een andere invulling aan de betekenis van het woord “ervaren” geven.

Volgens de LM is een  Adl-er tijdens het inwerken  op de hoogte gebracht van regelingen, protocollen, bereikbaarheid e.d. van Fokus die gericht zijn op algemene, niet direct cliënt gerichte zaken en daarom daarna als ervaren te beschouwen die kwaliteit levert.

Volgens mij heeft ervaring met bekwaamheid, meemaken en leren van anderen te maken.

Van dit gesprek is door de LM een verslag gemaakt.
Daar het niet bonton is, en misschien zelfs niet juridisch is toegestaan het hele verslag eenzijdig te publiceren, kopieer ik alleen de door mij in mail gestuurde reactie, die als toevoeging bij het verslag is opgenomen.

Ik blijf erbij dat “kwaliteit” en “ervaring” twee totaal verschillende begrippen zijn en dat men deze begrippen niet als dezelfde kan hanteren.
Het is heel goed mogelijk dat een “ervaren” ADLer op bepaalde gebieden niet de “kwaliteit”brengt die van deze wordt verwacht.
In het algemeen geeft dit aardig weer wat er besproken is, alleen is en blijft het geheel te vaag in de richting waar de oplossing gezocht wordt.
De belofte om tot een evenwichtige bezetting te komen wordt opgehangen aan een vaag verhaal over “oude vaste contracten” , een verhaal dat ik al voor het vijfde of zesde jaar hoor.
Zolang in een contract niet de precieze werkdag is opgenomen en er rekening wordt gehouden met de opgegeven weekdagen dat iemand niet kan, is er m.i. geen enkel beletsel om mensen een andere dag te laten werken. (Dit natuurlijk alleen als dit een maand vantevoren met het nieuwe rooster bekend is gemaakt ).
De situatie dat men de ene avond met onervaren en vakantiekrachten werkt terwijl er de avond daarop alleen ervaren ADLers in dienst zijn, zal dan   minder vaak voorkomen.
“een kwalitatief verantwoorde assistentieverlening” kan niet door onervaren ADLers worden uitgevoerd.

Kortom, ik mis de daadwerkelijke oplossingsbereidheid in deze.
Met alleen een opsomming van de gesprekspunten en vage intentieverklaringen wordt  het “serieus nemen” van de klachten niet serieus genoeg genomen.

Hopelijk gaan verslag + mail verder de ladder op, zodat er misschien uiteindelijk wél een behoorlijke definitie komt van wat “een ervaren ADLer”is en gebeurtenissen als die van afgelopen weken tot het verleden gaan behoren.
(wordt vervolgd)

Fokus: vervolgklacht

De LM heeft nog steeds vrij,van de clientenraad is advies gekomen de weg via de officiele klachtenprocedure te gaan en van de regiomanager heb ik bericht gekregen waar zij o.a. schrijft

U geeft hierin aan dat u zich zorgen maakt over de mate van ingewerkt
zijn van ADL-assistenten en de mate waarin uw klacht serieus genomen
wordt.

Verder schrijft zij dat zij er van overtuigd is dat de LM deze klacht serieus zal behandelen en er spoedig contact zal worden opgenomen.
MAAR:

Was het afgelopen week “slechts” een avonddienst waarbij geen “ervaren” ADL-er aanwezig was, vandaag is er vanaf 14.00 uur alleen 1 vakantiekracht in dienst, geassisteerd door dezelfde onervaren, maar wel ingewerkte ADLers.

Deze situatie duurt tenminste tot 22.45 uur als er een ADL-er voor de nachtdienst komt.

Wat betreft ervaring merk ik het volgende op:

De op het ogenblik werkende ADL-ers zijn bijna tegelijkertijd in januari in dienst gekomen.

Net voor de vakanties in juli begonnen, waren zij bij iedereen ingewerkt en ook zij zijn natuurlijk met vakantie geweest.

Afhankelijk van de handicaps van clienten in een project en de vaardigheid van een ADLer hiermee om te gaan, is er meer of minder tijd nodig om op een heel project ingewerkt te raken.

Als er, zoals tegenwoordig, alleen maar contracten van 40 tot 100 uur per maand worden uitgegeven, duurt het natuurlijk ook langer eer iemand totaal is ingewerkt.

40 uur per maand komt in de praktijk neer op iets meer dan 1 dag per week, 100 uur per maand is ongeveer 3,5 dagen per week.

Ervaring in voorkomende situaties wordt opgebouwd door aanwezigheid en het met collega’s praten over handelwijzen die gebruikt (kunnen) worden bij gebeurtenissen.

Van mensen die sinds januari 1 tot 3 dagen per week aanwezig zijn geweest, welke tijd voor een groot gedeelte werd ingenomen door het inwerken bij meer complexe handelingen, kan men niet verwachten dat zij de ervaring opgebouwd hebben om samen met een vakantiekracht de verantwoordelijkheid over een project te hebben.

Dus stuur ik deze opmerkingen als vervolgklacht naar de LM.

(wordt vervolgd)

Fokus: open brief-2-

Op 7 mei heb ik een klacht ingediend t.a.v. het feit dat het voorkomt dat er nauwelijks ingewerkte mensen geheel alleen de verantwoordelijkheid over een project moesten draaien.

Op deze klacht is door de LM meteen gereageerd met een gesprek en de uitleg waarom het volgens haar wel verantwoord was.
Zij had betrokken ADLers extra gewezen op het “nood-protocol” en met hen gepraat.
Tevens is afgesproken dat zich zulke voorvallen niet, of alleen bij overmacht zullen herhalen.

Nu zijn wij een paar maanden verder.
Het is vorige week al een paar maal overdag voorgekomen dat er geen “ervaren”ADLer aanwezig was.Daar op die momenten de LM wél aanwezig was, en dit toch wel onder “ervaring aanwezig”gerangschikt dient te worden, heb ik het hier niet over.

Vandaag echter bestaat de avonddienst uit 1 vakantiekracht, 1 ingewerkte, vanwege een minimaal, zogenaamd klein contract geen ervaring hebbende ADLer, en later op de avond 1 ingewerkte, geen ervaring hebbende, ADLer met een iets groter contract.

Overmacht, bijvoorbeeld door ziekte is er niet, dit is alleen de
“de week waar iedereen met ervaring, inclusief de LM “
nog op vakantie is, of meer dan volledig over de uren gewerkt heeft.

Mij volkomen bewust zijnde van het feit dat afspraken blijkbaar “praatjes voor de vaak” zijn en ook de organisatie door middel van niet -reageren blijk geeft van ongeinteresseerdheid, heb ik deze brief weer als “open brief”op mijn weblog geplaatst en een afschrift gestuurd naar de Clientenraad.

Dialoog: pannenlap

Plaats van handeling: eettafel, ook wel genoemd: “tafel” .
Op tafel ligt de hoofdrolspeler: de PANNENLAP.

“Wil jij de pannenlap die hier ligt even meenemen naar de keuken? “.

“Ja hoor”.

Anderhalf uur later.
Een andere ADL-er.

“Ik wil graag dat je die twee bruine stukken schapenvacht op de armleuning van mijn rolstoel onder mijn ellebogen legt”.

“Ja, waar liggen ze?”

“Op de stoel bij de tafel.“

“Daar ligt niets”

“Weet je het zeker? Misschien zijn ze op de grond gevallen“.

“Nee, ze liggen nergens, ook niet op tafel.”

“Dat is raar, draai mij eens met mijn gezicht naar de tafel”.

Ik kijk, inderdaad, geen schaap, maar wel: de pannenlap.

“Kijk eens in de keuken.”

En ja hoor, de stukken schapenvacht lagen in de keuken.

Oink,oink, olé

De varkensgriep/mexicaanse griep/A H1N1 komt langzaam dichterbij.
Het volgende is niet alleen aan te raden voor mensen die voor veel dingen afhankelijk zijn van ADL-hulp of voor de ADLer zelf, het zijn gewone algemeen bruikbare dingen.

Houd je hand of zakdoek voor je mond als je niest of hoest.

Was regelmatig je handen met water en zeep.Ook desinfecterende handzeep werkt goed.

Raak zo min mogelijk je mond, neus of ogen aan.

Gebruik papieren zakdoeken of tissues bij hoesten, niezen of snuiten en gebruik ze éénmalig. Gooi ze daarna in de vuilnisbak.

Hoest en nies in de elleboog.

Wrijf je handen regelmatig in met handalcohol.(ook tussen de vingers, dan 30 seconden wapperen: et voilá, droog)

Natuurlijk zijn er ook dingen te doen waarin je niet afhankelijk bent van de ADLer van dienst.

Zorg dat je in goede conditie bent.

Beweeg en zoek de buitenlucht op.

Maak voorwerpen, zoals deurklinken, afstandsbedieningen en toetsenborden regelmatig schoon.

Lucht regelmatig woon- en slaapvertrek.

En voor diegenen die vinden dat al het bovenstaande niet voor hen geldt:

Je bent al besmettelijk voordat je klachten krijgt. En jij niet alleen, IEDEREEN kan besmet zijn en nog nergens last van hebben.

Dus, voel je je grieperig, snotterig, of heb je koorts?
Laat het ff nakijken.
Uiteindelijk is het maar een griep.

bron: Gezondheidsnet
bron: RIVM

Fatsoenlijk

Van de ‘fatsoenlijke nederlander’ heb ik zo langzamerhand mijn buik vol.
Dat geldt in gelijke mate voor de ‘politiek correcten’ als voor anderen.

Als kind mocht ik van de ‘fatsoenlijke’ buren niet met hun kind spelen, immers ik behoorde niet tot hun kerk, erger nog, ik behoorde tot geen enkele kerk.
Anderen mochten niet met mij omgaan, omdat ik kind was van gescheiden ouders, en dat was ‘niet fatsoenlijk’.

Van mijn moeder mocht ik niet twee straten verderop spelen, want:

daar woonden geen ‘fatsoenlijke’ mensen.
Van de mensen verderop in de straat mocht ik bij hun voor de deur niet spelen want:

“wij zijn fatsoenlijke mensen en willen geen kindergeschreeuw voor de deur”.

De buren achter vonden het ‘onfatsoenlijk‘ dat onze kat los in de tuinen liep.

De meeste kinderen trokken zich daar gelukkig  weinig van aan, dus kon iedereen met iedereen spelen, alleen binnenspelen was er niet bij iedereen bij.

Hetzelfde natuurlijk op school, de kerkelijken liepen ieder naar godsdienst en inkomen verdeeld,  samen naar huis en de rest, de ‘luizebossen’,  liepen apart.
Toen er indonesische mensen in de straat kwamen wonen werden die door alle ‘fatsoenlijke mensen ‘ gemeden, zij waren immers bruin.

Later, toen ik zelf kinderen had werd aan mijn toenmalige hulp meermalen gevraagd

“of ze het niet erg vond voor zulke mensen te werken”.

Mijn kinderen waren en zijn ook bruin.

Tegelijkertijd mocht niet meer worden gezegd dat iemand bruin of zwart was.
Ook mocht en mag er niet worden gekeken naar godsdienst of leefwijze.

Maar net als toen vinden ‘fatsoenlijke’ mensen hier wel iets op.