pas op: rolstoel
De client bepaalt wanneer, waarbij en hoe.
Dat was het uitgangspunt van het vorige blog, toegespitst op: hoe.
Bij de reacties op het vorige blog stond er één die zeker het nadenken waard is.
Het uitgangspunt was dat de regie bij de client ligt en de ADL “dus” moet doen wat de client zegt.
Maar is dat wel zo?
Vragen zoals daar gesteld zijn volgens mij niet alleen morele vragen.
- Moet een ADL-er drugs geven als een client daarom vraagt?
Sinds marihuana als geneesmiddel voorgeschreven kan worden, vind ik dat een client rustig zou kunnen vragen om een joint.
Uitzonderingen zijn natuurlijk die mensen die er niet tegen kunnen als er wiet wordt gerookt, hetzij vanwege allergie of omdat de lucht alleen al voldoende is om hen ziek te maken.
Ik vind dat je daar als client serieus rekening mee moet houden.
En daar alle andere drugs onder het strafrecht vallen, vrees ik dat een verslaafde client een vraag hierom nooit aan een ADLer zou mogen stellen, tenzij zij er een doktersrecept bij hebben.
- Moet een ADLer hulp verlenen bij zelfdoding?
Er zal best wel eens een situatie voorkomen waarbij het leven van een gehandicapte zo zwaar wordt, dat euthanasie de enige oplossing is.
Wat betreft de hulp door een ADLer bij zelfdoding is het een op het randje van het strafrecht balancerende vraag.
Daadwerkelijke hulp of actieve euthanasie is niet verboden, maar wordt in het slechtste geval gevolgd door een moordaanklacht. En jij, als cliënt bent dan toch dood, en merkt daar dus niets meer van.
Ondertussen heeft de vriendelijke ADL-er niet alleen het trauma te verwerken van het helpen doden van een client, die misschien al jaren in het project woonde, en waarmee dan toch een band is opgebouwd,maar ook het “zorgvuldigheidsonderzoek” en alles wat daarom heen zit.
Zelf ben ik al jaren lid van de NVVE , maar ik weet zeker dat ik nooit een ADL-er, die weliswaar jouw hand en voet is, maar waarop ook een hoofd met emoties zit, zal betrekken hierbij.
Ik ben een groot voorstander van euthanasie, maar dit is een brug te ver.
- Een andere vraag waarvan ik las dat het voor zou kunnen komen dat clienten die stellen, betreft seksualiteit.
Met name hulp bij het masturberen schijnt wel eens te worden gevraagd.
Ook na lang nadenken kan ik mij eigenlijk niet voorstellen dat er mensen zijn die een dergelijke, toch intieme handeling aan een vreemde, want een ADLer is en blijft een vreemde, vragen.
En, zijn er mensen die er vrede mee hebben dat misschien ieder geluid dat zij maken of ieder woord dat zij tijdens het masturberen zeggen, direkt of in de toekomst een vreugdevol onderwerp van gesprek kan zijn op de ADLunit?
Bovendien geeft zo iemand macht weg aan een ander, in dit geval aan een ADLer.
En deze macht kán, zowel door client, als de ADLer, ook onbewust, tegen diezelfde client of ADLer worden misbruikt.
Ik zou mij misbruikt voelen en gedegradeerd tot een seksspeeltje, als iemand iets dergelijks aan mij zou vragen.
Daarentegen een DvD in de player stoppen, of iemand voor “bezoek” alvast op bed leggen zou wel moeten kunnen, omdat dat uiteindelijk toch een “gewone” hulpvraag is.
Ook gehandicapten hebben recht op seks, en als zij bij de uitvoering geholpen dienen te worden, moet dat kunnen. Maar als het ff kan, niet door een ADLer.
Als ik ADLer zou zijn en mij zou een dergelijke vraag worden gesteld, dan zou ik, aan deze dingen denkend, met Nee antwoorden, want regie heeft ook haar grenzen.
Er zullen waarschijnlijk (veel?) Fokusbewoners het niet met mij eens zijn, maar dat verwacht ik ook niet.
).
