Categorie archief: gebeurtenissen

Zou het…..??

Caladrius-wikipedia

En opeens was de afstandsbediening van mijn hoog laagbed kapot. Dat  bed heb ik al zo’n 15 jaar.
Omdat ik de fabrikant niet meer wist meldde ik het per mail aan c.z., de zorgverzekeraar van wie het bed is.

-0-

De volgende dag kreeg ik al een mail met de naam van een bedrijf in Roermond tot wie ik mij moest wenden.
Per telefoon kwamen het bedrijf en ik er niet uit welk type het bed was.

“Dan stuur ik even een monteur”.

De monteur kwam en tot mijn grote schrik keurde hij het hele bed af.
“Waarom, het bed zelf mankeert niets, het is alleen de afstandsbediening”.

“Uw bed is zo oud dat er geen onderdelen meer voor te krijgen zijn,  de aansluitingen voor de afstandsbediening zijn veranderd en als een van de andere motoren stuk gaat kan die niet meer worden gemaakt. Daarom moet ik het hele bed afkeuren en moet het worden vervangen”.

Ojee, ik kreeg visioenen van wéér een maandenlange procedure waarin ik voor de zoveelste maal dezelfde feiten mocht opgeven.

-0-

Maar nee.
Maandags kreeg ik een mail van de firma waarin mij verteld werd dat ik een ander bed kreeg en of ik even de maten wilde doorgeven.
En vrijdag kwamen twee vriendelijke heren mijn nieuwe hoog laag bed brengen, monteren en namen het oude mee.
Een operatie van een half uur.

Kortom, binnen twee weken had ik, zonder overbodige en extra stress, een ander bed.
Als dit reeds een gevolg is van het snijden in overbodige en geldverslindende bureaucratie:

petje af.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder dinges, gebeurtenissen, handicap, heden, persoonlijk

2013

Nooit heb ik iets tegen vuurwerk gehad.
Niet in de jaren 60 toen het mode werd om rotjes naar de benen van voorbijgangers te gooien, ook niet toen in de 80er jaren iedereen opeens vuurwerk in Belgie haalde, omdat het “goedkoper is en beter knalt”.Vuurwerk hoort erbij.

Gisteren deed echter de deur dicht.
Vanaf ’s morgens 10 uur klonken knallen.
Om 12 uur kwamen geluiden alsof ik in Lybie of Syrie woon.
Rondom, zowel voor als achter het huis, ontploften bommen met dreunen die tot in de woning doordrongen.
De brandweer reed af en aan door de straat.
Maar vanmorgen meldden bijna alle media dat oudjaar relatief rustig was gevierd.
Dat wat er gebeurde heeft niets meer te maken met “het feestelijk uitluiden van het oude jaar”.HongKongLunarNewYearFirew2007KC Kong-wikipedia (300 x 225)

Op het NOSjournaal zag ik een item hoe over de hele wereld nieuwjaar werd gevierd.

met grote vuurwerkshows.

Alleen in Nederland viert men oudjaar door het nabootsen van oorlog.

Gelukkig 2013

4 reacties

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, heden, persoonlijk, Zonder categorie

Verantwoordelijkheid

Pestgedrag is van alle tijden.
Ik herinner mij dat ik als kind alleen “het eigen stuk van de eigen straat” gebruikte en verderop in de straat of om de hoek moest rennen of vechten.

Dat laatste deed ik veel en vaak met succes.
De redenen van het pestgedrag op straat varieerden van anders gekleed zijn tot in het verkeerde stadsdeel wonen.
Zonder andere keus.
Maar ten opzichte van nu was het vroeger anders:

Er was altijd iemand, een volwassene of ander kind dat het voor je opnam.

Ook op school.

Ik kan de keren niet tellen dat ik in een hoek gedreven werd, of over het schoolplein sloop en nooit zal ik meer vergeten dat ik de klas uit moest en toen, met mijn oor aan de deur, de juffrouw tegen de klas over pesten hoorde vertellen en dat dit moest stoppen.
Alleen, bij mij hield het op bij het vervolgonderwijs, ten eerste omdat ik naar een school ging waar de leerlingen vanuit de hele stad en omgeving kwamen, ten tweede omdat ik wijs geworden, mij niet echt ergens bij aansloot.

Maar ook hier waren leraren die het voor kinderen die gepest werden, opnamen. En als een leraar zelf een “leuke” opmerking maakte tegen een leerling was er altijd wel iemand, leerling of collega, die iets hiervan zei.

Dat er nu binnen korte tijd twee kinderen een eind aan hun leven hebben gemaakt komt door dezelfde oorzaak als waarom er een grensrechter is doodgeschopt.

Het zich niet meer verantwoordelijk voelen voor de ander en, het belangrijkste: daarnaar handelen.

 

Cassandravoorspelling - wikipedia

Cassandravoorspelling – wikipedia

3 reacties

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, hypocrisie, intermenselijk, persoonlijk

#Fokuswonen: Toen was het te laat

Afgelopen zomer had ik een nieuwe bril nodig.
Ik heb een nieuw montuurtje uitgekozen en de bril bevalt mij uitstekend.
Van verschillende kanten werd mij gezegd dat “brillen zo duur waren”, waarop ik vrolijk antwoordde dat ik toch een gedeelte vergoed kreeg.
Maarrrr, ik kreeg niets vergoed, de zorgverzekering vergoedde geen brillen meer.
Ik vond dit wel vreemd, ergens stond mij bij dat ik een aanvullende 50+ verzekering had genomen, speciaal voor dit soort dingen.
Nakijken of dit echt zo was deed ik natuurlijk niet, wat dat betreft kán ik erg gemakzuchtig zijn.

Vanmorgen was een vriend op bezoek en het gesprek kwam op de zorgverzekering.
Om te illustreren welke zorgpaketten er waren logde ik in bij mijn zorgverzekeraar en…..
ontdekte dat ik helemaal geen 50+verzekering heb.

Daarom was mijn bril niet vergoed.
Ik heb meteen online mijn verzekering gewijzigd.
Voor vergoeding van mijn bril is het helaas te laat.

Maar waarom had ik geen 50+verzekering?

Vorig jaar moest een vakje aangekruist en het formulier daarna opgestuurd worden naar de zorgverzekering.
De dienstdoende ADLer heb ik gevraagd dit te doen en de brief daarna in de brievenbus te doen als zij terugloopt naar de unit.
Deze brievenbus staat daar voor de deur.
Waarschijnlijk is het laatste jammer genoeg niet gebeurd.

Nu nog uitvinden waarom ik al 3 achtereenvolgende jaren via een antwoordkaart groene stroom aanvraag, maar deze nog nooit heb gekregen.
Het zal toch niet…..

pas op: rolstoel

18 reacties

Opgeslagen onder dinges, gebeurtenissen, heden, intermenselijk, persoonlijk

Beste lijkenpikker

Mijn vader hertrouwde met een vrouw die al een kind had, een zoon.
Deze jongen, waar ik vage herinneringen aan heb van een paar gezamenlijke vakanties met mijn vader en zijn moeder, is blijkbaar opgegroeid tot een volwassene voor wie maar één ding telt: geld .

Toen ik na ongeveer 40 jaar weer contact met mijn vader kreeg werd niet veel over je gesproken.
Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar wat voor volwassene je geworden was, maar mijn vader had niet veel te zeggen, alleen dat hij teleurgesteld was en dat er sprake was van een minne streek.

Dus werd er niet over gesproken. Er waren andere onderwerpen die ons beter lagen.Of en met wie van de familie, die ik niet ken, hij contact had, en hoe het leven als gepensioneerde was.
Zijn vrouw, je moeder was aan kanker gestorven en hij heeft een boom in het Wilhelminabos laten zetten. Een keer kwam mijn vader op bezoek, bijna briesend van woede en mompelde dat het nu afgelopen was.
Niet dat het mij interesseerde, want ik had gauw door dat het iets met erven en geld te maken had, iets volkomen onbelangrijks. Dat zei ik dan ook, hij vond dat niet leuk, maar ach.

Hij ging regelmatig naar Duitsland, iets met familie, huizen en beheer, tot ook dat blijkbaar geregeld was.

Er kwamen ook regelmatig aangetrouwde familieleden uit Duitsland bij hem op bezoek en vice versa.Verder had hij zijn oude hobbies: vrouwen en fotografie. Zelfs ik weet nog dat hij altijd met fototoestellen in de weer was.

Toen kreeg hij in 2005 een beroerte en werd een tijdje opgenomen in een revalidatiekliniek.
Weer later bleek dat hij niet meer op zichzelf kon wonen en werd hij opgenomen in een verpleeghuis. Bij de beroerte was behalve zijn motoriek ook zijn korte termijngeheugen aangetast en hij werd volgens mensen in zijn omgeving erg paranoide.

Hij verdacht iedereen ervan hem te willen bestelen.

Door omstandigheden kan ik niet uit huis, dus wij hadden daarna alleen nog maar telefonisch contact.
Ook kreeg hij op een gegeven moment een zaakwaarneemster die zijn belangen behartigde, want hij begon onverantwoord met zijn geld enzovoort om te gaan.
In het begin belde ik hem 1 á 2 x per maand, later 1x per week .

Soms was hij geestelijk goed bij en konden wij een echt gesprek voeren over zijn of mijn toestand en alledaagse dingen, zoals de tuin of het weer.

En toen stierf hij.
Omdat zowel mijn zus als ik geen behoefte aan erfenissen e.d. hebben, kozen wij er voor de nalatenschap “beneficiair”te aanvaarden. No cure no pay zogezegd.

Wij hadden immers 40 jaar geen contact met hem gehad, dus waarom zouden wij iets willen erven?
En toen kwam de verrassing.
Er bleek een heer …  , jij dus, te zijn die na het overlijden van zijn moeder in 1997 natuurlijk van haar geerfd heeft, en dat schijnt wel een leuk bedrag te zijn geweest.
Maar blijkbaar vond je dat niet genoeg.
Prompt toen mijn vader dood was en zijn huis verkocht moest worden kwam dit naar voren uit de papieren en daarbij bleek ook dat de hele zaak een luchtje had.
Volgens de notaris zouden wij kunnen procederen, maar waarom?
Wij hoeven niets te erven.
Dus dat deelden we de notaris mee.
Een paar dagen geleden lag er een copie van een brief van je advocaat waar je van “de erven”nog ff EUR 13.000 verlangt.
Dat is nu precies dat gezeur waarom ik niet hoef te erven.
Ik heb dus nogmaals de notaris gemaild dat ik niet voor niets beneficiair heb aanvaard.

3 reacties

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, hypocrisie, persoonlijk

Schuldigen? #Haren

Haren

De hele dag gonsde het door de media en over internet: vanavond gebeurt het in #Haren.
Al dagen eerder was het #Facebookfeestje #ProjectX in de sociale en gewone media voorbijgekomen.
Inclusief een burgemeester die vertelde dat in Haren geen feestje was en er dus niemand hoefde te komen. Hij zou “passende maatregelen” nemen.

In het begin was inderdaad alles rustig. De livestreams lieten groepjes lacherige jongeren zien, die eigenlijk niet wisten waarvoor ze kwamen. Ze wachtten gewoon af en zouden het wel zien.
Ook de tv-journaals en krantenberichten  spraken met nauwelijk verborgen teleurstelling over het feit dat er in Haren niets te doen leek.
Dit alles vond plaats vóór de “vrijmibo”.

Hierna was het weekend begonnen.
Het omslagpunt lag ergens op dit moment.
Meteen  veranderden de meldingen en beelden uit Haren. Foto’s van treinen die vol aankwamen begonnen zich via Twitter te verspreiden.

Het werd donker, kouder en men begon zich waarschijnlijk ook iets te vervelen.

De eerste berichten over een grimmiger wordende sfeer verschenen.
Daar kwam bij dat er in Haren ook mensen kwamen die alleen maar uit waren op vernielen en rellen,
Toen de politie de mensen wilde gaan verspreiden sloeg de vlam in de pan.
De menigte, provoceerde eerst, maar begon, geprikkeld en opgezweept door de alcohol en de avondkou, in het bezit van het machtsgevoel der massa, zich tegen de politie te keren, en alles te vernielen en te plunderen.

Tegen dit gerichte hooliganisme kan geeneen overheid de burger 100% beschermen.
Wél kan de overheid er alles aan doen om te voorkomen dat dit kán gebeuren.
De overheid zou kunnen leren om vóór dit omslagpunt iets aan crowdcontrol te doen, bovendien zou zij kunnen leren dat gebeurtenissen als #Haren, net als destijds #hoekvanholland, altijd kunnen worden verwacht, maar ook dat dit onverwacht kan optreden.

Een wijzend vingertje naar”schuldigen” is niet nodig.
Er is maar één schuldige hier: de relschopper

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, heden, intermenselijk

Hoeveel plakken?

voetbal

De voetbalrechten van Eredivisie Live zijn tot 2025 aan FOX International Channels (FIC) verkocht, een bedrijf van de miljardair Rupert Murdoch van News.Corp.
Dezelfde Rupert Murdoch die terecht staat in telefoon en corruptieschandalen.
Ik heb altijd gedacht dat zaken doen met criminelen of door hen geleide organisaties niet mag.

De avond tevoren las ik dat de banken aan hun directeuren geen bonussen meer uitkeren, maar via een gat in de wet loonsverhogingen van 10 tot 15% geven.
Het verhaal over dat veel te dure medicijn voor zeldzame ziektes mag bekend zijn.
Het blog Berendquest heeft onder de titels Farmakul, Farmakul II en Farmakul(deel III) drie interessante blogs hierover geschreven.

Ondertussen blijft men van reeds kale kikkers plukken.

En wordt familie verplicht mee te helpen in verzorgingshuizen.
Ook worden werklozen en bijstandsgerechtigden uit Rotterdam , maar ook WSWers, verplicht naar de thuiszorg gestuurd om daar te werken.Zo slaat Rotterdam meteen twee vliegen in één klap.

En Nederland? Nederland  maakt zich hier verder niet echt druk over.De Olympische Spelen zijn belangrijker.

Het is immers Sportzomer……

3 reacties

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, heden, hypocrisie