Categorie archief: dialoog

Fokuswonen: al is de leugen nog zo snel…

pas op: rolstoel

In ieder project komt het voor dat er een bijeenkomst, cursus of andere gezamenlijke ADL- aktiviteit is en ADL-ers van een andere locatie komen invallen.
Dat er dan komische situaties (waarbij ook een inkijkje geboden wordt) kunnen ontstaan, spreekt vanzelf.

-.-
“met …”
“met …, zou je mij even kunnen helpen”
“kunnen wij dit doen of moet ik iemand van hier waarschuwen”
“ik wil naar het toilet, dat kunnen jullie niet, dus waarschuw maar
“o”

Vijf minuten later wordt er aangebeld. Ik doe open en ben verbaasd.

 “wat doe jij nu hier?
“u heeft toch opgeroepen”
“maar jullie kunnen dit niet, dat zei ik toch”
“ik heb het niet goed verstaan. De lijn werd plotseling verbroken”

-.-

 “ik kan hem niet verbreken en ik had duidelijk gezegd dat ik naar het toilet wil en jullie dit niet kunnen, er werd zelfs nog met ‘o’ geantwoord
“ja ik hoorde het, toen verbrak ik de verbinding”.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder dialoog, dinges, heden, humor?, persoonlijk

Fokus: het sprookje van de sleutel

pas op: rolstoel

waarom ligt er een sleutel op de grond in de gang?

    sleutel? Ik weet van niks. Wat voor een sleutel?Oh, ik zie het al, het is een moedersleutel, kijk maar, het plastic hoesje zit er nog om.

Een moedersleutel, maar dat kan toch niet? Die zitten toch vast? Is het jouw moedersleutel?

    Nee, hier is die van mij

sleutel

Kortom, er lag een blijkbaar verloren moedersleutel in mijn gang, recht onder de brievenbus.
En inderdaad, later bleek dat in een van de sleutelétuis geen moedersleutel zat.
En nee, niemand had iets gemerkt.
En ja,het kon inderdaad zo zijn dat deze moedersleutel via de straat door een voorbijganger in de brievenbus was gegooid.

Het gaat hier om de sleutel die op alle woningen van dit Fokusproject past.
De sleutel waar “nooit ” iets mee gebeurt, de sleutel die “volkomen veilig” is.

 

De “sleutelverklaring”, waarbij alle inbraakgevolgen via een sleutel van en door Fokus worden afgewenteld, zal door mij nog steeds niet worden ondertekend.

46 reacties

Opgeslagen onder denken, dialoog, persoonlijk, Zonder categorie

Fokus: Dialoog met alarm

pas op: rolstoel

Al hoestend verloor ik mijn evenwicht en kwam half buiten de rolstoel te hangen.
Zelf terugkomen kan ik niet, daarbij heb ik hulp nodig van iemand die mij weer recht in mijn stoel zet.
Ik drukte daarom op de alarmknop, in de hoop dat er een ADLer zou verschijnen.
Wat duurt de tijd dan lang.
In werkelijkheid waren het nog geen 5 minuten, maar het leken wel uren.
Doordat de deur naar de gang openstond kon ik buiten rennende voetstappen horen.
Gelukkig, er kwam iemand. Maar er gebeurde niets, geen sleutel die in het slot werd gestoken, niemand die binnenkwam, en ik hing steeds ongelukkiger…..

Er werd buiten geroepen: “Kom jij mee?” en daarna hoorde ik iemand aan komen lopen.
Ik hoorde giechelen. “Moeten we niet toch eerst aanbellen?” “Nee”, zei de ander, “gewoon naar binnen”.
Eindelijk ging de deur open en werd er bij de intercom in de gang gerommeld.
“Hee, schiet op, ik hou dit niet veel langer”riep ik.
“Ja, eerst het alarm afzetten”.
Ik werd weer rechtopgezet door de een, terwijl de ander schaapachtig stond te lachen “nu, ik ga dan maar weer als jullie het verder zo kunnen”.
Ik vond dat ik toch moest vragen wat hier nu aan de hand was.

“Waarom kom je niet meteen naar binnen, dit was toch een alarmoproep, waar wacht je dan op, jij hebt toch ook een sleutel”.
“Dat is de Regel hier”.
“Regel, wat regel, bij een alarmoproep moet je toch direkt hulp verlenen, daarom is het een alarmoproep”.
“Wij mogen nooit alleen bij een alarmoproep naar binnen, alleen met twee mensen, per slot weet je nooit wat je aantreft”.
“Aantreft? ”
“Ja, er kunnen wel eens nare situaties zijn….. ”
“Je bedoelt dat iemand gevallen is en bloedt of bijna dood is?”
“Ja, dat zijn geen leuke dingen en daarom mogen wij niet alleen naar binnen”.

Een paar dagen later werkte dezelfde ADLer als nachtdienst. Toevallig was zij bij mij toen haar alarm afging. Ze zorgde dat ik veilig zat en rende naar het alarm.

Alleen.
Want er werkt overal maar een nachtdienst.

13 reacties

Opgeslagen onder dialoog, humor?, hypocrisie, intermenselijk, Zonder categorie

Fokus: dialoog

Neolithic nit comb, Canton of Bern (Switzerland).Photo Sandstein-wikipedia

In de kam zitten nog losse haren.

“er zitten háren in de kam”

“dan zul je ze er uit moeten halen”

“ik haal ze er altijd uit”

“dat zeg ik niet, ik zeg dat je déze haren er uit moet halen”.

Gebeurtenissen als deze hebben mij eens doen besluiten om,als ik weet wie de euveldader is, diens naam te noemen, onder het motto:

Werp eens een botje, oftewel: voer die beesten!

“er zitten haren in de kam”

“o, die heeft …. zeker vergeten, haal ze er even uit.”

En nu wordt het leuk.  De reactie hierop hangt van de plaats in de pikorde af:

“goh, nou, dan wil ik niet weten hoe het daar thuis uitziet“(laag geklasseerd)
“dan zal het wel druk geweest zijn “(ongeinteresseerd, gelijke in rang)
“dat is niets voor ….., die is altijd zo precies “,(duidelijk hoger in de pikorde)
“hoe kan ze, en altijd iets te zeggen “ (catfight aanstaande)

En natuurlijk wordt ….. ook op de hoogte gebracht:
“oja, ….., je had haren in mijn kam laten zitten ”

“dat kan niet, dat doe ik nooit “

“echt waar,gisteren hebben we het nagerekend, de enige die mijn haren heeft gekamd was jij”

“ik geloof er niets van, maar als jullie het zeggen..”
“hoe kan dat nu, ik weet zeker dat…”
“wie maakt zich nu zo druk om een paar haren”

10 reacties

Opgeslagen onder dialoog, dinges

Dialoog: open of dicht

Ter verhoging van de veiligheid had de woningbouwvereniging besloten de ramen van de huizen in de straat waar ik woon te beveiligen met een slot op de sluiting.

Nu woon ik al 15 jaar in deze woning en heb altijd gedacht: is het raam dicht, dan is het dicht.

Maar blijkbaar is dit niet (meer) zo, dus op een dag kwam een meneer de sloten sluiten.

Het raam gaat nog steeds gewoon dicht met de daarvoor bestemde hendel, alleen nu zit daar een slot in, met een sleutel erbij.
De eerste keren had ik het niet eens in de gaten.

“wil je het raam voor mij openzetten?” een tijd later gevolgd  door “wil je het raam voor mij dicht doen?”.

Kind, was, of kat, bak. Ja, dat dacht ik.

Tot:

    “zeg, weet jij wel dat jouw raam niet op slot zit?”

“Hoe bedoel je, de sleutel zit erbij, kwestie van gebruiken “.

    “Het is wel dicht, maar niet op slot”.

“Dan doe je het op slot”.

    “Hoe moet dat? “

“Ja, hallo, je kunt toch wel een sleutel omdraaien, de hele straat heeft die dingen, dus je zult er beslist al een tegengekomen zijn. ”

    “Er zijn ook mensen die niet alleen wonen, maar met een partner”.

“Dat heeft niets te maken met het feit dat je als ADL in staat moet zijn een sleutel om te draaien”

    “Je zegt trouwens nooit dat ik het op slot moet doen, alleen dat het raam dicht moet”.
    “Ik zou niet weten hoe ik dat zou moeten doen”.

Ondertussen is er een gezucht en gemorrel.

Uiteindelijk draait ze zich om en zegt “zo”, “zit het nu dicht”vraag ik voor de zekerheid.

    “Naar mijn idee wel”

TRINNNNG
De bel in mijn hoofd rinkelde, maar zelfs ik denk wel eens “nu ff niet”.

Toen ik de volgende ADL vroeg om even naar het raam te kijken werd mijn vermoeden bevestigd.
Wel dicht, niet op slot.

Ik heb mij door iemand die het wel kan, precies laten voordoen hoe het werkt, en tegenwoordig zeg ik de hele riedel er bij.

” hendel goed naar beneden houden, sleutel in slotje drukken, sleutel er uit, voelen, klaar”.

Maar even zo vaak hoor ik van de volgende ADL “nee hoor, hij zit niet op slot”.
Mocht er ooit ingebroken worden, weet ik waarom.

14 reacties

Opgeslagen onder dialoog, dinges, gebeurtenissen

Handhaving

Handhaving is niet iets waarmee alleen de politiek en justitie mee te maken hebben.

Bij ouders wordt het “consequentie in de opvoeding” genoemd en bij ons, Fokusclienten: het houden van de regie over het eigen leven.

Het is normaal dat dat, wat door een ADLer voor een client wordt gebruikt, ook weer door dezelfde ADLer wordt opgeruimd.

Alleen, de realiteit laat soms anders zien.


Het eten is op.
Ik wacht met een sigaret tot de koffie minder heet, en dus drinkbaar is.

    “Kan ik ondertussen al even je bord enzo afwassen?”

“Ja hoor, de koffie is toch nog te heet.”
Er komen kletterende geluiden uit de keuken.
Vreemd, voor 1 bord, mes en vork?

    “Ik heb ff alles afgewassen en in het afdruiprek gezet”.

“Alles? Maar er is toch niets? Laat eens kijken?”

In de keuken aangekomen zie ik meerdere borden, een paar glazen en kopjes staan.
“Hoe kan dat nu, de afgelopen 14 dagen is er zelfs niemand anders binnen geweest. “


En opeens weet ik, het is weer tijd om te handhaven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder dialoog, dinges, gebeurtenissen, heden, intermenselijk

Dialoog: lachuh

    Ik ga eten en roep een ADLer op.
    Vandaag komt er een ADLer uit een ander project invallen.
    Na uitleg hoe en wat, staan mijn koffie en boterham toch klaar

“Ik wil graag eerst een slok drinken”.

    Het kopje wordt vlak bij mijn mond gehouden, maar eigenlijk iets te ver weg.
    Ik slaag erin iets binnen te krijgen en heb het idee dat ik er uit zie als een naar lucht happende vis.

“Zo gaat het niet, je moet het kopje dichterbij houden en mij dan geven”.

    Uiteindelijk heb ik toch een slok binnen.
    Dit is toch een ADLer met al meer dan 10 jaar ervaring.

“weet je, het klinkt gek, maar ik heb een idee hoe je zou kunnen voelen wat ik bedoel “.
“Maar het gaat toch goed? ”
“ik bedoel, als je thuis ofzo, bij het eten eens gewoon met je handen in je schoot gaat zitten, en dan laat je je eten geven door een van je huisgenoten, dan weet je precies waar het op aankomt.”

Een ogenblik wordt ik stomverbaasd aangekeken.
Dan barst zij in lachen uit.
Hahaha, in geen duizendjaar, ik ben toch niet gehandicapt“.

5 reacties

Opgeslagen onder dialoog, dinges, gebeurtenissen, Zonder categorie