Categorie archief: hypocrisie

#Fokuswonen: privacy van cliënten

pas op: rolstoel

pas op: rolstoel

Al jaren wordt op het evaluatieformulier dat clienten invullen over ADLers gevraagd hoe betrokkene met de privacy van de bewoner omgaat.
Anders gezegd: wordt er over jou en je huiselijke omstandigheden gekletst, zowel binnen als buiten Fokus.
Ik heb mij nooit enige illusie gemaakt, maar het enige dat iemand kan controleren is dat wat ADLers onderling zeggen. Hier valt het mee.
In andere projekten blijkbaar niet.
Waarom de betreffende vraag in het formulier staat, hoewel er door velen niet naar wordt gehandeld is mij een raadsel.

In een onsmakelijke (inmiddels verwijderde) discussie op dit blog werd als “bewijs” aangevoerd dat deze dingen aan de commenter verteld waren door iemand die op dat projekt werkt.
Roddel en achterklap.
Betreffende commenter is inmiddels geband, d.w.z. kan niet meer op dit weblog reageren.

Ter opfrissing:

Artikel 19 lid 2 van de Fokus-CAO heeft het over geheimhouding. Hoewel dit artikel de verhouding Fokus-werkgever/ ADL-werknemers regelt wordt er ook gesproken over “geheimhouding van de gang van zaken bij Fokus.

En natuurlijk staat in de Missie van Fokus dit nog:

Fokus laat zich – behoudens de zorg voor goede arbeidsomstandigheden en -verhoudingen – niet in met de leefwijze, privacy en keuzen van de bewoner en biedt daarbij dan ook geen begeleiding. Daarmee wil Fokus zich onderscheiden van andere aanbieders van zorg en dienstverlening.

Het lijkt er vaak op dat zowel cliënten als ADLers dit tegenwoordig vergeten.

19 reacties

Opgeslagen onder handicap, hypocrisie, intermenselijk, persoonlijk, Zonder categorie

Vreemd is dat

Vitoria_-_Graffiti_&_Murals_0236-wikipedia

Het is mogelijk dat in de zaak van de hoofdschoppers in Eindhoven om verzachtende omstandigheden wordt gevraagd vanwege “de rol van het slachtoffer”.
Want de daders deden dat niet zomaar.
Het slachtoffer had het gewaagd iets te zeggen…..
Echt, het staat er. Geweld Eindhoven na opmerking fiets.
Wat mij er aan doet denken wat een vreemd land dit is.

Aan de ene kant roept de overheid iedereen op om toch vooral je ouders, kinderen, buren, vrienden of vreemden via een meldpunt aan te geven, voor feiten varierend van het plaatsen van bommen, stelen, frauderen, huiselijk geweld tot het maken van vuurwerklawaai en alles wat daar tussen zit, aan de andere kant sluit men klokkenluiders van fraude op, ontslaat men mensen die op gevaren wijzen en schopt men mensen in elkaar die vragen of je andermans spullen niet wilt vernielen.

1 reactie

Opgeslagen onder denken, hypocrisie, intermenselijk

Verantwoordelijkheid

Pestgedrag is van alle tijden.
Ik herinner mij dat ik als kind alleen “het eigen stuk van de eigen straat” gebruikte en verderop in de straat of om de hoek moest rennen of vechten.

Dat laatste deed ik veel en vaak met succes.
De redenen van het pestgedrag op straat varieerden van anders gekleed zijn tot in het verkeerde stadsdeel wonen.
Zonder andere keus.
Maar ten opzichte van nu was het vroeger anders:

Er was altijd iemand, een volwassene of ander kind dat het voor je opnam.

Ook op school.

Ik kan de keren niet tellen dat ik in een hoek gedreven werd, of over het schoolplein sloop en nooit zal ik meer vergeten dat ik de klas uit moest en toen, met mijn oor aan de deur, de juffrouw tegen de klas over pesten hoorde vertellen en dat dit moest stoppen.
Alleen, bij mij hield het op bij het vervolgonderwijs, ten eerste omdat ik naar een school ging waar de leerlingen vanuit de hele stad en omgeving kwamen, ten tweede omdat ik wijs geworden, mij niet echt ergens bij aansloot.

Maar ook hier waren leraren die het voor kinderen die gepest werden, opnamen. En als een leraar zelf een “leuke” opmerking maakte tegen een leerling was er altijd wel iemand, leerling of collega, die iets hiervan zei.

Dat er nu binnen korte tijd twee kinderen een eind aan hun leven hebben gemaakt komt door dezelfde oorzaak als waarom er een grensrechter is doodgeschopt.

Het zich niet meer verantwoordelijk voelen voor de ander en, het belangrijkste: daarnaar handelen.

 

Cassandravoorspelling - wikipedia

Cassandravoorspelling – wikipedia

3 reacties

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, hypocrisie, intermenselijk, persoonlijk

Grensgeval

voetbal

voetbal

Waarom heb ik het gevoel dat hier twee problemen zich kruisen en er  maar over een van de twee wordt gesproken?

 

Het gaat natuurlijk over de tragische dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen afgelopen zondag.
Hij werd dusdanig door de jeugdleden van de op bezoek zijnde voetbalclub geschopt en geslagen dat hij een dag later in het ziekenhuis overleed.

-0-

Het waren  marokkaanse jongens van 15, 16 jaar,die gesteund door het feit dat zij met een groep waren, de man aanvielen en doodsloegen.
Hier zal justitie zich over moeten buigen, en wat mij betreft wordt er streng gestraft, uiteindelijk pleegden zij doodslag.

“Blank Nederland” buigt zich hierover waarbij alle registers van links tot rechts worden opengetrokken. Er wordt hard geschreeuwd.

-0-

Inmiddels van beide kanten.

-0-

Al diverse jaren zijn er akties om ouders van jeugdleden van met name voetbalclubs er op te wijzen dat het mede door hun gedrag komt dat het op de nederlandse amateurvelden ieder weekend wel ergens raak is.
Ieder weekend worden ergens in Nederland scheidsrechters en grensrechters verbaal en lijfelijk aangevallen, bespuugd en beledigd.

-0-

Gewone blanke nederlandse ouders die tegen hun kinderen zeggen dat “die lul stekeblind is”en erger.
Gewone blanke nederlanders.

Hier zou “blank Nederland”  zich ook over moeten buigen.

1 reactie

Opgeslagen onder denken, heden, hypocrisie, persoonlijk, politiek

Fokuswonen: hulp of assistentieverlening

pas op: rolstoel

“Als je “geholpen” wilt worden, ga je net als de kater naar de dierenarts” zeiden ze vroeger bij ons thuis.
Oude vrouwtjes worden  soms tegen hun wil “geholpen”, door  ze kruisingen over te sleuren.
Stotteraars “helpt”men (van de wal in de sloot) door een woord te raden en dat woord als gezegd en bedoeld te beschouwen.
Er  is ook nuttige hulp, de tandarts die je van je kiespijn afhelpt of de beambte die (door middel van het invullen van formulieren) iemand verder helpt. Toch hebben al deze vormen van het woord helpen iets gemeen.

Het initiatief voor de geboden hulp ligt bij de hulpverlener

Daarentegen ligt bij “assistentieverlening” het initiatief bij degene die de assistentie inroept.
De brandweer wordt door iemand  om assistentie gevraagd om de kat uit de boom te halen. Het stadion roept de assistentie van politie in bij het verwijderen van hooligans.

Het inititiatief voor de geleverde assistentie ligt bij de vrager.

Precies zoals Fokus het heeft bedoeld.

Zonder “projectafspraken, individuele of groepsafspraken”, van de ADLer zowel als van de client.

Assistentieverlening ADL en EVA-handelingen, géén zorg, géén hulp, daarvoor zijn anderen, bovendien, wie  “zorg” of “hulp” wil ontvangen of verlenen, heeft bij Fokus niets te zoeken, want

Fokus levert assistentieverlening.

16 reacties

Opgeslagen onder hypocrisie, persoonlijk, politiek, Zonder categorie

Fokuswonen: (on)geloofwaardig?

Pinokkio- Andre Koehne

In de 90-er jaren, toen ik nog niet zo lang in een Fokuswoning woonde, was ik benieuwd hoe dat nu precies zat met die (inmiddels vernieuwde)

intercom.
Vooral het knopje met de X erop intrigeerde mij.

“Die knop is dus voor het stoppen van een ongewilde verbinding?”

  1. “ja, dat klopt”

“Dus als ik per ongeluk m’n alarm activeer, hoef ik alleen op de Xtoets te drukken…”

  1. “Nee, bewoners zelf kunnen dat niet uitschakelen”.

Dat is een beetje vreemd dacht ik, en vroeg het aan de volgende.

  1. “Nee, wij willen niet dat bewoners dit zelf kunnen uitschakelen”.

Pardon, “wij willen niet …”, in mijn eigen woning?
Dus ik activeerde de volgende dag “per ongeluk” mijn alarm en drukte daarna op de X-toets.
En inderdaad, het alarm hield op.

’s Avonds vroeg ik aan een nachtdienst hoe het nu zat met die geheimzinnige X-toets.

  1. “Dat zeggen wij altijd om te voorkomen dat bewoners zelf aan die dingen komen”.

Mijn toch al gebarsten klomp brak nu volledig.

Dit was slechts een van de vele keren dat er van Fokuszijde gelogen niet geheel de waarheid werd verteld.
Dit strekt zich uit van onschuldige gebieden als “wanneer is de aanvang of het einde van de middagdienst”, “zijn jullie wel compleet aanwezig?” (zodat ik een inschatting over de kans op tijdige assistentieverlening kan maken) tot voor een bewoner belangrijke zaken.
“Is de LMer aanwezig, zit de naad van mijn kleren recht, zit mijn rok binnenstebuiten? Zit er een rode plek op mijn rug,been,voet,bil? Is dat schrammetje weg? “
Enzovoort enzovoort.

Ook gewilde leugentjes zijn: dat werkt niet zo bij Fokuswonen, de LMer heeft gezegd dat …, de collega’s vinden ook…, hier mogen wij niet over spreken.

Dit maakt noch alle werknemers, noch de organisatie Fokus ongeloofwaardig.

Maar zelf heb ik als regel ingesteld dat zonder schriftelijk bewijs van Fokus, door mij niets wordt geloofd of gedaan.

29 reacties

Opgeslagen onder denken, dinges, hypocrisie, persoonlijk, Zonder categorie

Beste lijkenpikker

Mijn vader hertrouwde met een vrouw die al een kind had, een zoon.
Deze jongen, waar ik vage herinneringen aan heb van een paar gezamenlijke vakanties met mijn vader en zijn moeder, is blijkbaar opgegroeid tot een volwassene voor wie maar één ding telt: geld .

Toen ik na ongeveer 40 jaar weer contact met mijn vader kreeg werd niet veel over je gesproken.
Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar wat voor volwassene je geworden was, maar mijn vader had niet veel te zeggen, alleen dat hij teleurgesteld was en dat er sprake was van een minne streek.

Dus werd er niet over gesproken. Er waren andere onderwerpen die ons beter lagen.Of en met wie van de familie, die ik niet ken, hij contact had, en hoe het leven als gepensioneerde was.
Zijn vrouw, je moeder was aan kanker gestorven en hij heeft een boom in het Wilhelminabos laten zetten. Een keer kwam mijn vader op bezoek, bijna briesend van woede en mompelde dat het nu afgelopen was.
Niet dat het mij interesseerde, want ik had gauw door dat het iets met erven en geld te maken had, iets volkomen onbelangrijks. Dat zei ik dan ook, hij vond dat niet leuk, maar ach.

Hij ging regelmatig naar Duitsland, iets met familie, huizen en beheer, tot ook dat blijkbaar geregeld was.

Er kwamen ook regelmatig aangetrouwde familieleden uit Duitsland bij hem op bezoek en vice versa.Verder had hij zijn oude hobbies: vrouwen en fotografie. Zelfs ik weet nog dat hij altijd met fototoestellen in de weer was.

Toen kreeg hij in 2005 een beroerte en werd een tijdje opgenomen in een revalidatiekliniek.
Weer later bleek dat hij niet meer op zichzelf kon wonen en werd hij opgenomen in een verpleeghuis. Bij de beroerte was behalve zijn motoriek ook zijn korte termijngeheugen aangetast en hij werd volgens mensen in zijn omgeving erg paranoide.

Hij verdacht iedereen ervan hem te willen bestelen.

Door omstandigheden kan ik niet uit huis, dus wij hadden daarna alleen nog maar telefonisch contact.
Ook kreeg hij op een gegeven moment een zaakwaarneemster die zijn belangen behartigde, want hij begon onverantwoord met zijn geld enzovoort om te gaan.
In het begin belde ik hem 1 á 2 x per maand, later 1x per week .

Soms was hij geestelijk goed bij en konden wij een echt gesprek voeren over zijn of mijn toestand en alledaagse dingen, zoals de tuin of het weer.

En toen stierf hij.
Omdat zowel mijn zus als ik geen behoefte aan erfenissen e.d. hebben, kozen wij er voor de nalatenschap “beneficiair”te aanvaarden. No cure no pay zogezegd.

Wij hadden immers 40 jaar geen contact met hem gehad, dus waarom zouden wij iets willen erven?
En toen kwam de verrassing.
Er bleek een heer …  , jij dus, te zijn die na het overlijden van zijn moeder in 1997 natuurlijk van haar geerfd heeft, en dat schijnt wel een leuk bedrag te zijn geweest.
Maar blijkbaar vond je dat niet genoeg.
Prompt toen mijn vader dood was en zijn huis verkocht moest worden kwam dit naar voren uit de papieren en daarbij bleek ook dat de hele zaak een luchtje had.
Volgens de notaris zouden wij kunnen procederen, maar waarom?
Wij hoeven niets te erven.
Dus dat deelden we de notaris mee.
Een paar dagen geleden lag er een copie van een brief van je advocaat waar je van “de erven”nog ff EUR 13.000 verlangt.
Dat is nu precies dat gezeur waarom ik niet hoef te erven.
Ik heb dus nogmaals de notaris gemaild dat ik niet voor niets beneficiair heb aanvaard.

3 reacties

Opgeslagen onder denken, gebeurtenissen, hypocrisie, persoonlijk