Fokus: De rechtvaardiging van het hoe

pas op: rolstoel

De cliënt bepaalt wanneer, waarbij en hoe.

Het staat er zo mooi.
En meestal klopt het aardig.
Maar een enkele keer gebeurt er iets waardoor je als client opeens constateert dat je je staat te rechtvaardigen voor iets dat noodzakelijk is.
Mij overkwam het laatst weer eens.

Het is absoluut noodzakelijk dat mijn voeten bij transfers (via een stalift) in het midden van de voetplaat worden gezet.
Gebeurt dit niet, dan kan een been van de voetplaat af “springen”, waardoor ik aan die kant in een strekspasme kom, het is dan voor één persoon onmogelijk mij weer terug op de lift te zetten of verder te gaan, met risico dat ik een enkel breek of uit de lift val.

Bij het inwerken wordt dit verteld en ik zeg altijd automatisch dat men er aan denken moet mijn voeten in het midden te zetten.
Om de veiligheid te vergroten heb ik kniesteunen met een band en ook tegen mijn hielen zit een band, om te voorkomen dat ik ga springen.
Iedereen die hier werkt weet dit.
Maar af en toe overkomt het mij dat iemand of met zijn hoofd niet bij het werk is, of het hele gedoe maar onzin vindt.
Dan kan het gebeuren dat de banden niet goed zitten waardoor mijn voeten de vrijheid hebben.
Laatst stond ik dus op 0,5 cm van de rand.
Eerste vereiste dan: Zeg niets tegen ADL om aanraking te voorkomen en zie zo vlug mogelijk te gaan zitten.
En daar ontspon zich het volgende gesprek:
“Zou je er misschien volgende keer op kunnen letten dat mijn voeten in het midden staan?”
“Hoezo”
Een korte uitleg hoe of wat.
“Oh, maar er gebeurde niets, ze stonden nog op de plaat”
“Ja, nu gelukkig nog wel”
“Ik heb het gezien en ik vond het kunnen”
En op dat moment begon ik een rechtvaardiging van de vraag om mijn voeten goed neer te zetten te geven, met verwijzing naar de collega die het al eens meegemaakt heeft (en nog steeds getraumatiseerd is 🙂 ).
En het antwoord bleef hetzelfde, de ADLer vond dat het moest kunnen.


Op zo’n moment denk ik wel eens aan de leus van Fokus

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder dinges, heden, persoonlijk, Zonder categorie

13 Reacties op “Fokus: De rechtvaardiging van het hoe

  1. Anoniempje

    Direct een vobo-melding maken, op deze manier heb je iig wat op papier staan over het voorval. Even niet scherp zijn kan een keer gebeuren, maar het antwoord erna is verre van professioneel.
    Los van het feit dat de adl-er de marge misschien voldoende vond, lijkt me een veilig gevoel voor de client toch zeker zo belangrijk.

  2. Ja rechtvaardigen van noodzakelijkheden. Neem me telkens voor om dat niet meer te doen maar puntje bij het paaltje verval ik er toch weer in. Wat moet je ook anders doen, vraag ik me af. Ik wil ook niet meteen bot gaan commanderen en dat zit je al uit te leggen voor je er erg in hebt.

    Lijkt me nog lastiger als je een vaste zorgverlener tegenover je hebt. In dat geval ‘moet’ je er iets mee doen voor een volgende keer.

    Nog erger maak ik tevens nog wel eens excuses voor dingen waar ik niets aan kan doen en alleen ik zelf last van heb.

  3. vogel

    @anoniempje: ik hoor bij jou en bij fokus best vaak ‘kan een keer gebeuren’. Maar ik heb zelf daarbij het gevoel dat de gevolgen voor de client zo onderschat worden als het gebeurt en daarom dus niet zo gemakkelijk (nogmaals, ik hoor het gewoon echt te vaak en te snel bij fokus) gedacht kan worden ‘kan gebeuren’. Als ik lees wat de gevolgen voor de schrijfster van de blog kunnen zijn dan zijn die groot en moet je dat echt zien te voorkomen en dat kan ook als ik lees wat zij vraagt. Zelf heb ik ook bij bepaalde handelingen dat dat echt zo moet, want anders zijn de gevolgen echt heel groot. En dat wordt vaak niet gezien en gesnapt en te gemakkelijk mee omgegaan. En dat lees ik hierboven in de blog ook.
    Ook schrijf je ‘los van het feit dat de adl-er de marge misschien voldoende vond’. Maar het is toch niet de adl-er die dat bepaalt? Het is toch op aanwijzing van de client?!

  4. Wat vogel zegt inderdaad: Maar het is toch niet de adl-er die dat bepaalt? Het is toch op aanwijzing van de client?!

    Fokus, fokus……… Eigen regie!

  5. Anoniempje

    @Vogel:
    Het feit dat je dit soort berichten vaak op dit blog leest bewijst mijn punt toch? Het gebeurd blijkbaar af en toe een keer.
    In het vorige stukje werd mij verwijt dat ik niet erkende dat foutjes voorkwamen, en nu ik dat wel doe wordt mij verweten dat ik de gevolgen voor de client onderschat.
    Welke stelling ik ook inneem, je kan het altijd negatief uitleggen.
    Voel me verder overigens wat dit betreft niet aangesproken, maar feit blijft dat sommige mensen scherper zijn als anderen.
    Als iemand iets op een speciale manier wil laten gebeuren, vraag ik bijna altijd naar de reden van handelen. Niet zozeer om nieuwsgierig te zijn, maar als ikzelf snap wat de reden achter bepaalde handelingen zijn zal ik de urgentie ervan ook veel beter kunnen inschatten en kunnen onthouden.

    “Maar het is toch niet de adl-er die dat bepaalt? Het is toch op aanwijzing van de client?!”
    Dit bedoel ik niet. Ik bedoel dat het feit dat de adl-er vind dat er genoeg marge was (wat dus niet klopte in dit geval), niet het enigste uitgangspunt moet zijn voor de adl-er. Ik kan immers wel vinden dat iets goed genoeg is, als de client daarmee nog steeds het gevoel heeft dat het onveilig is zal ik de marge moeten verruimen, ongeacht wat ik daar zelf van vindt (het absurde daargelaten).

  6. Anoniempje

    @Anneke:
    “Wat vogel zegt inderdaad: Maar het is toch niet de adl-er die dat bepaalt? Het is toch op aanwijzing van de client?!
    Fokus, fokus……… Eigen regie!”

    Natuurlijk is de insteek eigen regie, maar het is niet zo zwart-wit als je schetst. En dat is ook helemaal niet wenselijk, niet voor client, niet voor adl-er.
    Wij komen ook dagelijks in situaties waar je heel erg moet afwegen wat je zegt en doet, je kan niet zomaar ieder verzoek van een client klakkeloos opvolgen. Wat jullie huis is is onze werkplek. Dan hebben we nog te maken met arbo-afspraken, til en transfer-technieken die ons worden geadviseerd etc. En dan heb ik het natuurlijk niet over dit voorval van Christina.
    Wat als iemand je vraagt hem of haar drugs toe te dienen?
    Wat als iemand wilt dat je hem helpt bij zelfdoding?
    Wat als iemand vraagt of je hem of haar wilt helpen bij masturbatie?
    Wat als iemand een handeling van je vraagt die in principe binnen de fokus-kaders valt, maar waar je persoonlijk een zwaar moreel probleem mee hebt? Gewoon uitvoeren want dat is eigen regie?
    Zoals ik zei, soms is het gewoon best lastig om in iemand zijn prive-ruimte te werken, helemaal alleen. En ja soms worden er dan foute beslissingen genomen.

  7. @Anoniem: Nu vond ik dat je een fijne reactie had gegeven maar heb ik serieus moeten lachen om de tweede reactie. Het gaat hier tenslotte om aanwijzingen in verband met noodzakelijke zorg handelingen en denk niet dat christinA, Vogel of Anneke met ‘eigen regie’ doelen op hulp bij masturbatie of toedienen van drugs. Zelfdoding is weer een heel ander uiterste maar ook dat valt niet bepaald in het kader van dit weblog of de reacties denk ik.

    “Wat als iemand een handeling van je vraagt die in principe binnen de fokus-kaders valt, maar waar je persoonlijk een zwaar moreel probleem mee hebt? Gewoon uitvoeren want dat is eigen regie?”

    Wat moet ik me daar bij voorstellen als ik mag vragen, welke handeling zou morele problemen op kunnen leveren?

    Voorbarig zou ik zeggen, Focus draait op het feit dat de cliënt eigen regie kan houden dus lijkt me dat de wensen van de cliënt erg hoog in het vaandel moeten staan. Heeft iemand morele problemen met handelingen die in principe binnen Focus kaders valt, dan bevind diegene zich toch eigenlijk op de verkeerde werkplek? Of kan in nood iemand anders inschakelen.

    Denk overigens dat constateren dat ‘dingen gebeuren’ iets anders is dan een misverstand of fout afdoen met ‘dat kan gebeuren’. Het eerste is slechts een constatering die wel erg voor de hand ligt, het tweede kan de indruk geven dat het een makkelijk excuus is om er niets mee te doen. Wellicht zit daar ook een misverstand in de vorige discussie. Het ging er tenslotte niet om dat dingen wel eens gebeuren bijvoorbeeld dat mensen nu eenmaal een sleutel kunnen verliezen, het ging om de houding (van Focus) daarop alsof het niet belangrijk is omdat het wel eens kan gebeuren en er geen verantwoordelijkheid voor genomen wordt om diezelfde reden. Dan gaat het klinken als een verzekering die geen autoschade wil vergoeden omdat auto ongelukken nu eenmaal gebeuren.

  8. @Anoniempje: Nieuwsgierigheid, krijg je vaak uitzonderlijke verzoeken die je beschrijft eigenlijk?

  9. Anoniempje

    @Cinner:
    Ik wil qua handelingen niet teveel in detail treden, dat lijkt me niet netjes.
    Maar je krijgt absoluut verzoeken die ik hierboven schetste, dat fenomeen zie je op behoorlijk veel werkplekken denk ik.
    Nu wilde ik alsnog een klein voorbeeldje gaan geven, maar ik ga het toch niet doen. Voelt niet goed om anoniem iemand zijn privé op internet te kwakken 😉

  10. Ik bedoel inderdaad “gewone” alledaagse handelingen, ik zal eens kijken of ik mijn gedachten over “morele” misschien voorkomende vragen op papier kan zetten. Dan kan het algemeen blijven en kunnen er toch meningen uitgewisseld worden.
    Maar niet eerder dan aan het eind van de week, ik heb het drukdrukdruk 🙂

  11. @Anoniempje: begrijp ik

    @mumke: ik wacht geduldig af 🙂

  12. Hallo Christina,

    Van dit verhaal schrik ik behoorlijk. Ik kwam op dit blogg omdat ik iets opzocht over vobomeldingen.
    Mijn reactie is vreselijk laat, maar ik geef hem toch.
    Na alle reacties gelezen te hebben bekruipt mij het gevoel dat er een aantal beleidsstandpunten, naast het algemeen fatsoen volledig aan de laars gelapt worden.

    Als cliënt kan je zelf geen vobomelding doen. Wel kan je via de lm melding maken van hetgeen jou met die ADler is overkomen.
    De Lm zal dan met die ADLer in gesprek gaan en dan moet er alsnog een vobo ingevuld worden.

    De eigen regie gaat inderdaad tot de grens.van het toelaatbare, in zowel het ethische, wettelijke, veilige en persoonlijke.
    Ikzelf bijvoorbeeld weiger om voor iemand een joint in elkaar te draaien omdat ik principieel tegen drugs ben. Mij wordt het ook niet meer gevraagd. De cliënt vraagt of iemand anders die er geen bezwaar tegen heeft dit voor hem wil doen.

    Om als ADLer te zeggen dat een ‘foutje’ moet kunnen of dat hij/zij vindt dat het binnen de grenzen van veilig valt, terwijl de cliënt dit niet zo ervaart, vind ik zeer kwalijk.
    Een cliënt moet zich ten alle tijde veilig voelen bij een medewerker en aangezien dit een veiligheidspunt is, moet de aanwijzing van de cliënt stipt opgevolgd worden.

    Ik weet natuurlijk niet hoe het inmiddels is opgelost, maar je zou een klein hulpmiddeltje kunnen toepassen.
    Een tekening van je voeten op de plek op de plank, zodat het duidelijk waar je voeten moeten staan of een kaartje waar duidelijk op staat ‘staan mijn voeten in het midden?’

  13. mumke

    Uiteindelijk is er een VOBO-melding verzonden waarop verder geen aktie is genomen omdat de ADLer in kwestie toegaf dat de situatie aan onoplettendheid te wijten was.
    In mijn geval kan de precieze plek voor de voeten niet worden aangetekend omdat ik nooit direkt in contact met de (koude) voetplaat kan staan ivm reageren van spieren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s