Fokus: het sprookje van de sleutel

pas op: rolstoel

waarom ligt er een sleutel op de grond in de gang?

    sleutel? Ik weet van niks. Wat voor een sleutel?Oh, ik zie het al, het is een moedersleutel, kijk maar, het plastic hoesje zit er nog om.

Een moedersleutel, maar dat kan toch niet? Die zitten toch vast? Is het jouw moedersleutel?

    Nee, hier is die van mij

sleutel

Kortom, er lag een blijkbaar verloren moedersleutel in mijn gang, recht onder de brievenbus.
En inderdaad, later bleek dat in een van de sleutelétuis geen moedersleutel zat.
En nee, niemand had iets gemerkt.
En ja,het kon inderdaad zo zijn dat deze moedersleutel via de straat door een voorbijganger in de brievenbus was gegooid.

Het gaat hier om de sleutel die op alle woningen van dit Fokusproject past.
De sleutel waar “nooit ” iets mee gebeurt, de sleutel die “volkomen veilig” is.

 

De “sleutelverklaring”, waarbij alle inbraakgevolgen via een sleutel van en door Fokus worden afgewenteld, zal door mij nog steeds niet worden ondertekend.

Advertenties

46 reacties

Opgeslagen onder denken, dialoog, persoonlijk, Zonder categorie

46 Reacties op “Fokus: het sprookje van de sleutel

  1. Paul

    ’t Is maar de vraag of zo’n ‘sleutelverklaring’ die iedere vorm van aansprakelijkheid uitsluit, rechtsgeldig is…

  2. Ha fijn, veilig idee enzo *zucht*

    Denk trouwens ook dat zo’n sleutelverklaring weinig stand houdt in de rechtzaal. Men kan jou toch niet verantwoordelijk houden voor het gedrag van een betaald medewerker?

  3. Anoniempje

    Tja, iets verliezen is menselijk. Zulke dingen kun je nou eenmaal niet voorkomen.

  4. Precies, daarom lijkt het mij niet juist mensen verklaringen te laten ondertekenen waarbij iedere aansprakelijkheid van Fokus wordt afgewezen.
    En, maar dit terzijde, in deze tijd is het hebben rondlopen van ongeveer 23 mensen, (en bij het huidige verloop zijn dit er jaarlijks een veelvoud) die wetenschap hebben over een dergelijke sleutel die past op 14 of meer woningen eigenlijk onverantwoord.
    Hier zijn beslist andere oplossingen voor.

  5. LOL, ik zou de afbeelding ook even aan de stichting Focus sturen. Kan die het plaatje bijvoegen in de eerstvolgende ondertekeningsaanmaningen. Om misverstanden te voorkomen. Tegen de rechter (tegenwoordig de enige manier om lastige zorgbehoevenden in het gareel te houden) zegt de stichting dan: ‘Ja sorry hoor, maar van de verantwoordelijkheid die aan die sleutel hangt hebben we tot op heden nog geen plaatje kunnen vinden. En dat is logisch, die verantwoordelijkheid ligt immers niet bij ons.’

    Ik zou stichtingsvergaderingen en rechtszaken best bij willen wonen. Al die draaikontende mensen, moet een heerlijk gezicht zijn.

  6. @Anoniempje: zeker is het menselijk. Maar extra oplettendheid is wel op zijn plaats denk ik. Het gaat immers niet over de eigen huissleutels en deze sleutel past zelfs op alle woningen. En inderdaad, juist omdat dingen verliezen zomaar kan gebeuren, lijkt me een sleutelverklaring niet bepaald op zijn plaats. Waarom zou de cliënt verantwoordelijkheid moeten dragen als er iets mis gaat bij een medewerker?

  7. Anoniempje

    @Cinner: “Waarom zou de cliënt verantwoordelijkheid moeten dragen als er iets mis gaat bij een medewerker?”

    Dat hoeft niet, niemand verplicht je om deel te nemen aan het hele moedersleutel verhaal. Je staat vrij om hier vanaf te zien, maar dat betekend wel dat je de politie of 112 moet bellen bij calamiteiten.
    Inbrekers hebben nooit een moedersleutel, en komen toch binnen als ze willen. Omdat er nu een sleutel is verloren, betekend niet automatisch dat er onzorgvuldig mee wordt omgegaan natuurlijk…

  8. Als er niet onzorgvuldig met de sleutel is omgegaan, hoe is deze dan kwijt geraakt en mogelijk op straat terecht gekomen? (Let wel, onzorgvuldigheid is niet hetzelfde als opzet).

    Veder propageer je een schijnvrijheid natuurlijk. De cliënt dient verantwoordelijkheid te dragen voor gedrag van medewerkers of kan kiezen bepaalde delen zorg niet te kunnen ontvangen. Een keuze van niks, men gaat niet voor niets in een focus woning wonen. Wat is er mis met het idee dat een medewerker en daarmee de organisatie verantwoordelijkheid draagt voor eigen gedrag en het bezit van andermans spullen? Blijkbaar de angst dat er iets mis kan gaan en daar geen verantwoordelijkheid wil nemen, anders was het tenslotte geen enkel probleem.

    Daarbij ga je uit van schijnveiligheid. De inbreker heeft nooit een moedersleutel zeg je. Tot deze inbreker er een op straat vindt zou ik er aan toe willen voegen. Dat iemand die met alle geweld in wil breken dat zal kunnen, wil niet zeggen dat het ze makkelijk gemaakt hoeft te worden of veiligheid per definitie een non-issue is.

    Wat ik vooral niet begrijp is waarom medewerkers koste wat het kost verdedigd moeten worden op het moment dat een cliënt een probleem of misstand signaleert. Er wordt niet gesteld dat medewerkers onwillige klootzakken zijn die nergens op letten. Er wordt aangegeven dat er een sleutel is kwijt geraakt, dat die mogelijk op straat heeft gelegen waardoor iedere passant met kwade wil veertien woningen had kunnen betreden en dat dit voorval aangeeft dat de sleutelovereenkomst onzinnig is. Immers hoe kan een cliënt verantwoordelijk zijn voor het verlies van een sleutel door een medewerker.

    Sowieso een vreemde discussie zo. Als ik de sleutel van de buren in bruikleen heb om de planten water te geven, ben ik verantwoordelijk voor de sleutel zolang ik die in bezit heb. Iedereen zou het erg vreemd vinden als ik zou stellen dat de buren verantwoordelijk zijn voor wat ik met de sleutel doe, omdat het nu eenmaal hun sleutel is. Maar heeft een medewerker een sleutel van de cliënt om aan het principe van de organisatie te kunnen voldoen, namelijk benodigde zorg te kunnen geven, dan ligt het geheel anders. Dat is toch niet te onderbouwen.

  9. Anoniempje

    @cinner:
    “Als er niet onzorgvuldig met de sleutel is omgegaan, hoe is deze dan kwijt geraakt en mogelijk op straat terecht gekomen?”

    Aangezien alleen de moedersleutel is verloren, is het aannemelijk dat een clipje van de sleutelbos is afgebroken of iets dergelijks. Hoe kun je dan over onzorgvuldigheid spreken???

    Je punt van de sleutel van de buren is ook niet correct, op het moment dat je een sleutel bewust uitleend, ga je ook akkoord met het feit dat de buren die kunnen verliezen, net zoals ieder ander mens.

    Dit betekend niet dat ik je punt niet begrijp, het is immers wel de sleutel tot je huis. Maar waarom wil je een Adl-er afrekenen op iets waar ze geen invloed op hebben? Als de moedersleutel niet vastzat aan de sleutelbos heb je volkomen gelijk, maar anders is het een onvoorkombaar incident.

  10. Tis de organisatie die voor haar medewerkers hoort te staan, het gaat niet om de individuele ADLer.
    Waarschijnlijk blijkt het tenslotte een “gewoon” verzekeringsprobleempje te zijn, waarbij de ene verzekering eventuele schade zal pogen te verhalen op de andere verzekering.
    Wat mij bij deze en andere voorkomende dingen ECHT stoort is dat de organisatie Fokus nooit de verantwoordelijkheid voor enig handelen van haar werknemers neemt. Hierdoor voelen medewerkers zich ook niet verantwoordelijk voor hun eigen handelen.
    Want ook al ligt in veel gevallen de eindverantwoordelijkheid bij de client, de ADLer blijft toch de verantwoordelijkheid voor het eigen handelen houden, net zoals de organisatie haar verantwoordelijkheid blijft houden.

  11. @anoniempje: Nogmaals, “(Let wel, onzorgvuldigheid is niet hetzelfde als opzet).”

    Verder geef ik niet af op de ADLer en zie dat christinA ook niet doen. Ik geef af op de organisatie die van haar bewoners een verklaring wil om verantwoordelijkheid te dragen voor wat er gebeurd met een sleutel, die niet in eigen handen is.

    Overigens als ik de sleutel van de buren aanneem en ik raak die kwijt, zou ik persoonlijk niet zeggen ‘tja sorry maar je wist dat dat kon gebeuren toen je de sleutel aan me gaf’ maar zou ik iets doen ter compensatie. Zou jij dat niet doen?

  12. vogel

    Als ik dit lees is dit voor mij een typerend voorbeeld van de zovele voorbeelden.. En herken ik dat veel te weinig verantwoordelijkheid wordt genomen voor het eigen handelen, maar dat eea meteen bij de client wordt gelegd of als een reflex afgedaan wordt als ‘kan gebeuren, is menselijk’. Als client loop je daarbij continu tegen muren aan en word je murw gemaakt om problemen en klachten aan te kaarten. Ik mis enorm een basisgevoel van verantwoordelijkheid. Ook worden zaken veel te makkelijk afgedaan als ‘overmacht’ terwijl ‘overmacht’in de wet geregeld is en daar echt niet zo gemakkelijk op beroepen kan worden.
    Ik zou mij als profesionele organisatie in een dusdanige situatie met een sleutel meteen mijn excuses aanbieden en mij ernstig afvragen hoe het mogelijk is om een sleutel te verliezen en dat ter aller tijde willen voorkomen.. (tsja….ook al kan het wellicht gebeuren…nou ja, eigenlijk vind ik van niet…tenzij er wel een hele goede verklaring voor is)..ipv meteen in de reflex te schieten ‘is menselijk, kan gebeuren’. Een ringetje afgebroken?? misschien dan dus zorgen voor stevigere ringetjes of een andere wijze?!

  13. Ik denk dat je gelijk hebt, hetzelfde zie je trouwens gebeuren bij elke organisatie, commercieel bedrijf of overheidsinstantie. Dat is jammer.

  14. Anoniempje

    Je kan mijn reactie een reflex noemen, maar ik zit aan de andere kant van het verhaal. Ik weet daadwerkelijk hoe wij met sleutels omgaan, welke maatregelen er worden getroffen om dit soort voorvallen te voorkomen. Dan is het heel erg makkelijk om te scoren natuurlijk als het een keer niet goed gaat. Hoeveel gevallen van inbraak door sleutel-verlies zijn er te vinden binnen Fokus? Dit zal voor u kil en koud klinken, maar ik kijk graag naar feiten, en niet naar onderbuik-gevoelens. En als iemand een betere optie kan voorleggen om toch elke woning in te kunnen, met 0% risico, dan sta ik daar volledig voor open.
    Maar die opties zijn nu eenmaal nihil.

  15. vogel

    Ik heb geschreven dat het voor mij typerend is voor vele voorbeelden en situaties. Ik trek het dus door naar ‘breed’ en niet alleen dit incident waar ikzelf op zich weinig vanaf weet. Wel merk ik uberhaupt dat ik tegen muren aanloop als ik problemen en klachten heb en er dan weinig verantwoordelijkheid wordt genomen door fokus (of dat nou op dat moment de adl-ers zijn of een manager) en er weinig gehoor voor is en weinig mee gedaan wordt. En dat ervaar ik als zeer frustrerend.

  16. vogel

    En ik merk dat er snel gereageerd wordt vanuit reflex van ‘kan gebeuren, is menselijk, ach vergeten, ik kan er niets aan doen, meteen de oorzaak bij een ander leggen’.. Ipv eerst even nadenken, ook even inleven in de kant van de client, misschien eens ‘sorry zeggen of zeggen ‘is voor vervelend voor jou’, eens nagaan of het echt niet anders had gekund, etc’. Dan ontstaat er ook een open gesprek en kun je het er samen over hebben en samen kijken naar het hoe en wat, ipv dat de deur eigenlijk al dicht zit omdat er meteen in de verdediging wordt gegaan etc (de muur zoals ik dat noem) en er niet naar de kant van de client geluisterd wordt. Over deze situatie met de sleutel kan ik geen oordeel geven, ik kan alleen zeggen dat ik het herken.

  17. Fred

    Precies, er zal nooit een excuus vd kant van Fokus komen ook al volgt het ene schandaal het andere op ! Fokus probeert altijd alles zo te draaien dat dingen aan de cliënt liggen.
    Dat komt omdat Fokus alleen heerschappij heeft en er weinig tot geen alternatief is. Kwaliteit diensteverlening doet dus niet ter zake

  18. @Anoniem: Vindt het erg typisch dat je dit verhaal ‘heel makkelijk scoren’ noemt. Alsof er geen punt aan dit verhaal zit maar het de wereld in gaat om de kijkcijfers. Degene die voor de organisatie werkt lijkt in jouw reactie onderhand zwaar gedupeerd en de cliënt gewoonweg vervelend.

    Kan je roepen dat je niet kijkt naar onderbuikgevoelens. Maar jij lijkt met name degene te zijn die vol vanuit de onderbuik reageert.

  19. Anoniempje

    @Cinner:
    Wat ik bedoelde met die opmerking is dat het altijd makkelijk is om ergens op af te geven als iets fout gaat, terwijl het een zeldzaamheid is dat er een sleutel wordt verloren.

    “Degene die voor de organisatie werkt lijkt in jouw reactie onderhand zwaar gedupeerd en de cliënt gewoonweg vervelend.”

    Snap niet helemaal hoe je deze conclusie trekt uit mijn verhaal, maar dit schrijf of suggereer ik nergens. Ik noem het gewoon een ongelukje, en dat kan ik zeggen omdat ik op de hoogte ben van het beleid en de uitvoering daarvan.

  20. terwijl het een zeldzaamheid is dat er een sleutel wordt verloren.

    Jammer genoeg geldt dit niet altijd, alleen al in dit project is het afgelopen jaren meerdere malen voorgekomen dat sleutels(waarbij dus ook de moedersleutel zit) “kwijt” waren.
    Gelukkig zijn ze allemaal weer terecht gekomen, dus wat dat betreft heb je gelijk.
    Misschien bedoelt Cinner dat alleen al het ” erkennen”, ook al weet de ander dat het niet expres gedaan is, een stuk beter (en vriendelijker) overkomt.

  21. Anoniempje

    Lijkt me toch ook wel de plicht van een LM om een brief de deur uit te doen, is dit niet gebeurd dan?

  22. Nee. Het enige dat gebeurde is dat zij langskwam voor het mea culpagedeelte.

  23. vogel

    Overigens zou ik me onveilig voelen als dit met een sleutel gebeurd is. Ook al is er nog niet ingebroken. Dit is geen onderbuik gevoel maar een oprecht gevoel van onveiligheid.

  24. vogel

    @ anoniempje. Als ik de verschillende reacties van de verschillende schrijvers lees dan denk ik dat we best begrip zouden kunnen opbrengen als het gaat om een incident met de sleutel waar men echt niets aan kon doen. Maar ik lees uit de verschillende reacties dat we moeite hebben met hetgeen te vaak voorkomt en niet alleen een incident betreft: dat als er iets mis gaat fokus veel te snel de zaken bij de client legt en weinig eigen verantwoordelijkheid neemt als er iets gebeurt en dat al zeker niet zal toegeven of excuses aanbieden. Kun je dat misschien horen en er wellicht iets aan doen? Want dat lijkt mij een serieus punt wat ik toch veel over fokus hoor..

  25. Anoniempje

    @vogel: Ik denk dat dit per project ook erg kan schelen. Ik kan me misschien moeilijk inleven in sommige verhalen omdat ik me er niets bij kan voorstellen. Bij ons project worden de zaken die jij aankaart dan ook wel gedaan, en is er veel communicatie beide kanten op.
    Alles valt of staat met een capabele LM.

  26. @Anoniem: ik zie een cliënt van Focus vertellen dat er een moedersleutel is kwijt geraakt, iets wat opgemerkt werd door haar omdat de sleutel op de vloer in de gang lag. Ik zie dat het waarschijnlijk geacht wordt dat de sleutel op straat heeft gelegen. En ik zie dat het eigenlijk de bedoeling is dat deze cliënt een overeenkomst tekent waarin zij verantwoordelijkheid neemt voor andermans gebruik van de sleutel, inclusief in dit geval het verliezen van de sleutel.

    Dan zie ik de reactie van iemand die bij Focus werkt en in plaats van een beetje begrip wordt er nogal makkelijk over gedaan, krijgt de cliënt een schijnkeuze en zeg je in je laatste reactie dat het wel ‘heel makkelijk scoren is’ en het verhaal is gebaseerd op onterechte onderbuikgevoelens. Wat je er ook mee bedoelde, vriendelijk klinkt het beslist niet. Komt op mij over als dat jij je plaatsvervangend gedupeerd voelt dat een cliënt ‘scoort’ door haar verhaal te doen.

    Nu heb ik zelf geen ervaring met Focus. Wel ervaring te over met zorgverleners die bij het minste of geringste verbolgen raken of zo rap mogelijk de handen er vanaf trekken, zodra er iets mis is. Vind dat altijd weer hoogst eigenaardig. Er gaat iets mis, dat heeft effect op mijn gezondheid maar daar mag ik niets van zeggen, want dan sneuvelen er wat lange tenen hier en daar.

    Dat gevoel krijg ik hier ook sterk bij.

  27. Overigens heb ik hier op deze misstand geageerd maar kriebelde het al eerder. Ik denk een rode lijn te zien in reacties van mensen die bij Focus werken. Ze komen vrijwel allemaal op hetzelfde neer: het viel vast mee, het is toch goed afgelopen (dus wat zeur je nou?) en ‘ik’ of ‘wij’ doen het beter dan jij als cliënt nu denkt en zegt. Een soort continue ontkenning van problemen die hier aangekaart worden.

  28. Anoniempje

    “Nu heb ik zelf geen ervaring met Focus”

    Dit is voor mij dus essentieel, je reageert op een voorval zonder dat je weet wat Fokus er aan doet om dit soort incidenten tot een minimum te beperken. Daarom kan je geen objectieve mening geven over dit voorval, omdat je simpelweg niet alle details weet.
    Ik voel me gewoon soms een beetje aangevallen naar aanleiding van sommige berichten, “wij” als adl-ers zouden niet betrokken zijn, we luisteren niet, we hebben geen opleiding genoten, we steken ons kop in het zand, we denken alleen maar aan fokus, cliënten hebben niets te zeggen etc.
    Ik zie zo weinig positieve berichten, vandaar dat ik dan graag inhaak op de negatieve ervaringen en probeer uit te leggen dat het echt niet allemaal zo somber is als soms wordt geschetst. Dit doe ik niet om de naam van Fokus te zuiveren, integendeel, ik probeer slechts wat begrip te kweken voor sommige situaties en sta open voor suggesties.
    Na meer als 10000 uur adl-en, denk ik dat ik een behoorlijk goed idee heb van wat cliënten bezig houdt, en waar ze zich aan storen. Ook ken ik de beleids-kant van Fokus en hoe wij dit dienen uit te voeren. Met al die kennis probeer ik gewoon een eerlijke mening te formuleren omtrent sommige zaken. En bovendien, wat win ik er mee om hier alles wat krom is recht te praten? (en eerlijk is eerlijk, sommige dingen zijn nou eenmaal krom)

  29. Na meer als 10000 uur adl-en, denk ik dat ik een behoorlijk goed idee heb van wat cliënten bezig houdt, en waar ze zich aan storen.

    Eerlijk gezegd is dat wat je schreef precies dat wat veel clienten stoort, de aanmatigende houding die sommige ADLers zich permitteren “omdat zij al meer dan 12 jr” bij Fokus werken. ADLers die daardoor dermate geinstitutionaliseerd zijn dat zij alleen nog in protocollen kunnen denken.

    Deze blogs gaan echter niet over ADLers, hoewel zij vaak de reden aanleveren om iets te schrijven.
    Het gaat er om de organisatie er op te wijzen dat “kwaliteit” en “zorg” niet alleen door middel van protocollen en certificaten kunnen worden geleverd.

  30. Fred

    Dat is de kern inderdaad !

  31. Anoniempje

    Omdat ze mij dit dagelijks vertellen is het toch logisch dat ik dit weet? Heeft toch helemaal niets met geinstitutionaliseerd zijn en protocollen te maken?
    Vreemde conclusie.

  32. Dat je dit veel mee maakt of dat iets vaak gezegd wordt is geen reden om vóór anderen te denken. Hetgeen jij in die reactie deed.
    Meedenken met iemand is iets heel anders dan voór iemand denken.

  33. Anoniempje

    Welk stukje doel je nou op, want ik heb echt geen idee waar je het over hebt?

  34. Na meer als 10000 uur adl-en, denk ik dat ik een behoorlijk goed idee heb van wat cliënten bezig houdt, en waar ze zich aan storen.

    Volgens mij had ik dit al eens gezegd.

  35. Anoniempje

    @Mumke:

    Het is toch logisch dat ik na zoveel jaar weet wat cliënten vervelend vinden en waar ze zich aan storen? Dag in dag uit hebben we hier gesprekken over.
    Hoe kan je dan in godsnaam stellen dat ik voor anderen denk? Dat zou alleen maar mogelijk zijn als ik nooit in gesprek ben met cliënten. Wij zijn immers het eerste aanspreekpunt, wij zijn de persoon die de deur in lopen na een wachttijd etc, en dat betekend ook automatisch dat wij soms als eerste met de (begrijpelijke) frustratie van de client te maken hebben.
    Dan is het toch volkomen normaal om hierover te spreken met elkaar?

  36. Natuurlijk “weet”je via ervaring hoe of wat, maar iemand mag nooit daarop vooruitlopend anticiperen of beslissen. En deze “ervaring”hebben clienten natuurlijk ook.
    Ik woon hier nu meer dan 15 jaar en geloof me, ik zou met net zoveel kennis als jij, kunnen “voorspellen” hoe ADLers op een bepaalde situatie reageren.
    Vaak gebeurt het dat het spreken met elkaar” daardoor eenrichtingsverkeer van een ADLer wordt met als reden “ik werk hier al zo lang en hierbij is de gewoonte dat….”.

  37. Anoniempje

    Dat ben ik met je eens, dat is ook de kunst, om ondanks dat je al langere tijd ergens werkt niet vastgeroest te raken in gewoontes.

  38. @Anoniempje: “Dit is voor mij dus essentieel, je reageert op een voorval zonder dat je weet wat Fokus er aan doet om dit soort incidenten tot een minimum te beperken. Daarom kan je geen objectieve mening geven over dit voorval, omdat je simpelweg niet alle details weet.”

    Ik baseer me niet op dit incident, ik baseer me op jouw reacties op dit incident. Overigens een incident wat niet als voorbeeld dient om ADLers te bashen maar om aan te geven waarom het onterecht is dat de verantwoordelijkheid voor de sleutel bij de cliënt neergelegd wordt door middel van de sleutelovereenkomst, waar anderen de sleutel in bezit/beheer/gebruik hebben en da dit soort incidenten gebeuren.

    En jouw reacties spreken in mijn ogen boekdelen. In je hang ‘de’ ADLer en de sleutelovereenkomst te verdedigen geef je als zogenoemde oplossing aan dat de cliënt de sleutel in eigen bezit houdt en bij nood maar 112 moet bellen. Vindt je dat serieus een correcte, begripvolle en oplossingsgerichte reactie van een zorgmedewerker met betrekking tot een organisatie die geheel gericht is/moet zijn op zorg? Vervolgens ga je zo ver om te zeggen dat als buren je de sleutels van hun huis geven, zij ook verantwoordelijk blijven voor die sleutel ongeacht wat jij er mee doet en of je hem verliest. Eerlijk? Dat gelooft toch geen hond. Daarna volgen de ‘het is toch prima afgelopen’ en ‘er wordt nooit ingebroken’ tot de suggestie dat het eigenlijk niet mogelijk zou zijn, het hele verhaal zou puur gebaseerd zijn op onderbuikgevoelens en als klapper op de vuurpijl is het ‘wel makkelijk scoren’ met vermelden van dit incident.

    Nergens komt een normale oplossing aan de orde of zie ik ‘een goed gesprek’ langskomen om organisatie en cliënt nader tot elkaar te brengen.

    Nu kom je met opnieuw een dooddoener aanzetten. Jij hebt de jaren ervaring dus je weet exact hoe het gaat en wat er met cliënten aan de hand is. Dat vind ik persoonlijk ontzettend aanmatigend klinken. Jij met een heel leven naast je werk weet door het beluisteren van frustraties van cliënten hoe het is om in Focus te wonen, geheel afhankelijk te zijn van de zorg die geboden wordt en vooral hoe een cliënt het reilen en zeilen bij Focus ‘moet’ ervaren? Of lomper gesteld, ChristinA vertelt sprookjes en gelukkig ben jij er om een en ander recht te zetten? Nee, de verdediging van de ADLer in het algemeen wordt er zo niet beter op.

    Let wel, je bent hier niet bij het personeelsblad van Focus of een interne vergadering. Je reageert op een weblog van een cliënt van Focus. Het is een kijkje in haar keuken, niet die van jou. Als je dan opvalt dat er erg veel negatieve verhalen langskomen, zou je je eens kunnen afvragen hoe dat komt in plaats van het af te doen als makkelijk scoren en wat neerkomt op ‘jij hebt geen recht van spreken’.

  39. Overigens dat ik geen ervaring heb met wonen in Focus, heeft in verband met deze discussie een voordeel. Ik hoef me niet in te houden voor het geval er een medewerker meeleest waar ik deels van afhankelijk ben, opdat ik niet op lange tenen stap. En ik zal een stuk objectiever tegen de verhalen en reacties hier aan kijken dan een medewerker die prat gaat op gewerkte jaren en ervaring en zich eigenlijk wat persoonlijk aangevallen voelt door de klachten van een ander.

  40. vogel

    CiNNer, ik als client van fokus herken wat je schrijft en ik vind dat je het zeer scherp formuleert. Niet alleen jouw laaste reacties, maar ook die van ervoor..

  41. Anoniempje

    En dit is de het leuke, ik heb nergens, maar dan ook nergens het sleutelbeleid verdedigt, los van het feit dat het juridisch helemaal niets voorstelt. Ik heb enkel aangegeven dat 1 van de weinige risico’s die niet af te dekken zijn het verlies van een sleutel door een adl-er is. Tevens is het voorbeeld om geen moedersleutel te hanteren ook gewoon een praktijk-voorbeeld wat ik bij meerdere cliënten heb gezien. Dit heb ik ook niet als oplossing aangedragen, het is simpelweg een optie waar je over na kan denken. Er bestaat namelijk geen oplossing voor verlies van goederen, je kan enkel een aantal voorzorgsmaatregelen treffen, en die worden getroffen. En ja ik kan me prima voorstellen hoe het is om van zorg afhankelijk te zijn, ik heb immers ogen en oren.
    Als je op die manier redeneert kan iemand die geen muziek maakt ook geen mening hebben over muziek, als je zelf niet voetbalt kan je er eigenlijk ook niet naar kijken etc. Standaard oplossingen heb ik op dit blog al meerdere malen gegeven, hierop krijg je de volgende reacties:

    – Ik ga niet met de LM in gesprek die luistert toch niet naar mij
    – Ik heb het aan de LM doorgegeven maar die doet er niets mee
    – De ADL-er doet toch maar wat hij of zij wilt en is niet voor rede vatbaar

    Ik kan denk ik nog wel 10 reacties gaan geven, maar op een of andere manier weet je er telkens een andere draai aan te geven. Misschien lees je het niet goed of misschien verwoordt ik het niet goed, de waarheid zal ergens in het midden liggen.
    Maar nogmaals, ik ben absoluut niet iemand die het beleid niet kritisch onder de loep neemt, kwaliteit van zorg staat bij mij nog steeds bovenaan.

  42. @Anoniempje: Je gaat inmiddels alle kanten op met je reacties. Zo verdedig je het concept dat de cliënt verantwoordelijk blijft voor sleutels die in gebruik zijn door personeel, zo is de hele sleutelovereenkomst flauwekul. Zo heb ik geen recht van spreke omdat ik geen ervaring met Focus wonen heb (het was ‘essentieel’ voor je), zo steek je van wal met een verhaal over muziek luisteren en voetbal kijken. Komt op mij niet over als een gesprek om cliënt en organisatie nader tot elkaar te brengen maar lijkt me eerder een spelletje ‘hoe krijg ik gelijk’.

    “En ja ik kan me prima voorstellen hoe het is om van zorg afhankelijk te zijn, ik heb immers ogen en oren.”

    Oef. Hopelijk denk je niet dat zien en horen hetzelfde is als het moeten leven.

    “Misschien lees je het niet goed of misschien verwoordt ik het niet goed, de waarheid zal ergens in het midden liggen.”

    Nee hoor, de waarheid ligt niet in het midden en ik voel er niets voor om te middelen omdat je je onbegrepen voelt.

    “Maar nogmaals, ik ben absoluut niet iemand die het beleid niet kritisch onder de loep neemt, kwaliteit van zorg staat bij mij nog steeds bovenaan.”

    Zolang cliënten niet ‘scoren’ met ‘negativiteit’ waardoor je je ‘aangevallen’ voelt?

  43. @Vogel: dankjewel. Zou het nu ook maar veranderen binnen de organisatie.

  44. Ulrike

    Ik denk dat Fokus niet wil leren.Weken geleden ernstige klacht ingediend. Er gebeurd niets !
    Je weet de dingen goed te verwoorden @CiNNeR , daarvoor dank
    Als je zelf afhankelijk bent van de goodwill van LM en beschikbare ADL, is het veel moeilijker om keer op keer op te moeten komen voor je belang.

  45. @Anoniempje
    Je zegt

    Standaard oplossingen heb ik op dit blog al meerdere malen gegeven, hierop krijg je de volgende reacties:

    – Ik ga niet met de LM in gesprek die luistert toch niet naar mij
    – Ik heb het aan de LM doorgegeven maar die doet er niets mee
    – De ADL-er doet toch maar wat hij of zij wilt en is niet voor rede vatbaar

    Daarmee verwoordt je precies een van de redenen dat ik dit blog maak.
    Ik hoop nog steeds dat de organisatie zich gaat afvragen waarom cliënten zo vaak op die manier reageren.
    Alle blogs die ik schrijf zijn op dat moment of in het verleden waar gebeurd, of zijn een compilatie van voorvallen.
    Het feit dat deze voorvallen door andere Fokuscliënten worden herkend, zal toch te denken moeten geven.
    En natuurlijk leg ik dit niet bij jou persoonlijk neer 🙂

  46. vogel

    Ja bovenstaande reactie van Mumke beaam ik. Ook ik heb al zo vaak van alles aangekaart en er wordt zo vaak niet of nauwelijks naar geluisterd of niets mee gedaan. Of toch weer zo gedraaid dat het toch weer aan de client ligt. Daar word je echt murw van en ontneemt je (mij) de moed en kracht om zaken te blijven aankaarten. Sterker nog, als je het wel doet dan kan het juist tegen je werken, en daar ken ik ook vele voorbeelden van. Je bent en blijft afhankelijk..
    Ik weet ook steeds minder wat fokus nou eigenlijk bedoelt met ‘eigen regie’ en ‘op aanwijzing’. Want het schijnt hier zo te zijn dat adl-ers zelf kunnen bepalen of ze een bepaalde handeling wel of niet willen doen, naar eigen inzicht en grenzen. Nu snap ik best dat als ik een gevaarlijke trap geef en vraag daar op te staan, dat ze dat niet willen doen. En ik zal ze ook niet vragen om mijn huis stof te zuigen. Ik ken het pakket van Fokus en ben in staat om redelijk te denken. Maar hier wordt mijns inziens wel zeer ruim gebruik gemaakt van dat de adl-er een aanwijzing kan weigeren. En vooral wordt er dan niet samen gezocht naar een oplossing zodat wel gedaan wordt wat nodig is voor mij als client (want dan zou ik heb nog wel begrijpen; stel dat iemand fysieke klachten heeft dan wil ik best meedenken voor een andere manier die voor mij ook te doen is). Nee hoor, een adl-er zegt ‘dat doe ik niet, want ik bepaal mijn grenzen’ en je zoekt het verder maar uit. En ook al hebben ze iets al geruime tijd wel op een bepaalde manier gedaan, ook dan kan van het ene op het andere moment gezegd worden naar eigen inzicht van een adl-er ‘ik doe het niet’.. Oftewel…eigen regie en aanwijzing, tenzij een adl-er iets niet wil doen en dat laatste is een zeer ruim rekbaar begrip.. Ik heb toch een ander beeld bij regie en op aanwijzing, maar ja wie ben ik 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s